A Miracle

De collega’s hadden op Hemelvaartsdag een trainingsrit gepland op en rond de Holterberg. Goed idee, maar laat mijn lief op die dag nu net een uitje gepland hebben met onze dochter. De schat mocht haar eerste popfestival beleven: Dauwpop in Hellendoorn. Dat ligt akelig dicht bij elkaar. We bedachten daarom een scenario om zowel mij als de beide dames tevreden te houden. Ik zou met een collega mee kunnen rijden, het rondje Holterberg doen en ervoor zorgen dat ik rond een uur of half twaalf met de fiets in de buurt van het festivalterrein zou staan, om daar de auto en onze twee zonen over te nemen en de festivalgangers uit te zwaaien. We besloten na een korte brainstorm dat hier iets te veel ingrediënten voor elkaar jammerlijk mislopen in scholen.

De dames vertrokken op Hemelvaartsdag daarom om half elf richting Dauwpop, om daar vooral Ilse Delange te gaan zien en de mannen bleven achter in Meppel. Ik had er toen al een inderhaast ingelast, behoorlijk vroeg ritje van ruim vijftig kilometer op zitten: eerst naar Havelte, wat rond de ‘berg’ gecirkeld, daarna binnendoor naar Nijeveen, van daaruit naar Wanneperveen, binnendoor naar Giethoorn, langs de Wieden en vervolgens naar Zwartsluis, en tot slot over het prachtige dijkje weer terug naar Meppel. Mooi tochtje door een afwisselend landschap. De auto was met de dames mee, dus ging ik ’s middags met de kereltjes op de moederfiets naar een natuurgebiedje nabij Doosje. Wat een relaxed tochtje op de fiets had moeten worden, werd zowaar keihard beuken tegen de wind in. Vrolijk kwebbelend merkten de mannen er niets van dat papa langzaam maar zeker wat stil werd. Pff, ik was blij toen ik de mannen los kon laten in moeder natuur…

Dochter Umai beleefde intussen een fijn moment toen ze bij het concert van Ilse Delange op instigatie van de artiest aan de andere kant van de hekken mocht gaan staan om het concert beter te kunnen zien. Een klein ‘miracle’  inderdaad, zoals Ilse zelf zo mooi kan zingen. De zaterdag erna beleefde ik mijn eigen kleine wonder doordat er opeens een middag vrij was. Ik besloot als een spuit 11 ongeveer dezelfde rit te gaan maken als mijn collega’s twee dagen eerder al hadden volbracht. De rit startte bij het stationnetje van Dalfsen en ging via de Lemelerberg en Hellendoorn linksaf de prachtige weg over de heuvels naar Holten op. Ik was hier een maand geleden ook al geweest en kon met genoegen constateren dat trainen echt helpt. Een heuveltje dat ik toen nog een leuke kuitenbijter had genoemd, wist ik nu met een relatief hoog traptempo te slijten, daarbij zelfs een wielrenner inhalend. De belonende val die even daarna volgde, leverde met een beetje bijtrappen een topsnelheid op van 60 km/u. Heerlijk gevoel, die snelheid!

Op de terugweg kreeg ik hier overigens weer een lesje in klimmen, toen een man naast me kwam rijden en mij vriendelijk mededeelde dat hier best een pittig klimmetje aankwam (dat wist ik al, gezien de valsnelheid van de heenweg), om daarna een voor mij onhoudbare demarrage te plaatsen. Mijn antwoord, overgave eigenlijk, bestond uit een tandje terug om mijn traptempo zo hoog mogelijk te houden. Tergend langzaam verdween de man uit beeld. Ik wist wel beter om te proberen hem bij te houden. Dalfsen was nog behoorlijk ver weg. Op de Hellendoornse berg kwam ik zowaar de festivaltent van Dauwpop tegen. Ik speelde even met de gedachte dat we ons afspraakje best voor elkaar zouden hebben weten te krijgen, maar de beelden van elfduizend toeschouwers die over dit smalle landweggetje naar de ingang slenterden, deed me beseffen dat we op Hemelvaart de juiste beslissing hadden genomen.

Ik zette koers richting Luttenberg en moest daarna constateren dat de laatste vijftien kilometer zwaar zouden worden door de tegenwind. Enigszins verwonderd, ik had heen immers ook al tegenwind gehad, een beetje verontwaardigd zelfs, reed ik door het prachtige tussenland van Dalfsen en Luttenberg. Alhoewel de lieflijkheid ervan mijn balen over de tegenwind niet helemaal kon wegnemen, hielp het wel een beetje. Moe maar voldaan legde ik mijn fiets terug in de auto, niet wetende dat het geplande rustige ritje door de Hondsrug met collega’s de volgende dag iets minder rustig en ook wat aan de lange kan zou worden, waardoor het lange weekend verrassend en zeker niet gepland werd afgesloten met spierpijn. Ach, je moet iets over hebben voor de goede zaak…

Scroll Up

Pin It on Pinterest