Aanwezig afwezig

Tamas logeert bij oma. Hij had er weinig zin in. ‘Ik ga bij oma logeren’, zei hij aan het begin van de dag. Het klonk een beetje twijfelend. Meer als een feit dan uit enthousiasme, maar dat kan ook aan mij liggen. Er ging een steek door mijn lichaam. We begrijpen namelijk heel goed dat hij liever bij zijn broer blijft. Het is de prijs die we moeten betalen voor een dagje bijkomen.

Tamas vertrok met Lidia en we bleven met z’n drietjes achter. Totaal relaxte dag. Onderlinge harmonie tussen Josse en Umai. Ik had zelfs de tijd om twee (!) keer op de bank in te dommelen. Josse protesteerde weliswaar toen hij mee moest om boodschappen te doen, maar eenmaal aan mijn zijde liep hij vrolijk te kletsen. Hij strubbelde later op de dag ook nog even tegen toen hij hoorde dat we gingen wandelen, maar ook dat was snel over. Zijn spel van de dag was ‘We het eerst…’, zoals hier op de foto bij het fietstunneltje onder de Europalaan. En weg was Josse. Wat kan dat mannetje prachtig rennen! Zijn silhouet werd letterlijk opgeslokt door het witte licht.

Uiteindelijk bijna anderhalf uur door de ‘uiterwaarden’ van de Berggierslanden gestruind. Heerlijk. En toch is zo’n dag nooit helemaal ongedwongen. Er ontbreekt namelijk iemand. Dit keer was het Tamas, die door zijn mededeling van vanochtend enorm aanwezig afwezig was. Het bleef aan me knagen. Zou hij het naar zijn zin hebben bij oma? Het antwoord bleef lang uit. Lidia was pas laat thuis. Gelukkig met de mededeling dat hij het enorm naar zijn zin had gehad. Mooi zo.

Scroll Up

Pin It on Pinterest