Aart Stigter – Hardlopen, mijn leven

Aart Stigter geeft met ‘Hardlopen, mijn leven’ een boeiende inkijk in het leven van een professioneel hardloper, laat zien wat hardlopen hem allemaal gebracht heeft en gunt de lezers ook nog nuchter samengestelde tips over hardlopen.

De Marathon van Amsterdam (2003) verloopt voor Aart Stigter tot aan Oudekerk aan de Amstel voorspoedig. Kilometer na kilometer is hij met een groep in een vlot, strak tempo op weg naar een mooie eindtijd. Hij is nog zo fris om zich te vergapen aan een strakke actie van zijn begeleider Brand van Dijk, die op de fiets met een slimme truc de overkant van de Amstel bereikt, terwijl alle andere begeleiders worden tegengehouden. Brand geeft Stigter een bidon met water, koud water dat een aanslag op de darmen van de marathonloper blijkt te zijn. Stigter moet het tempo laten zakken, verliest de groep uit het oog en moet alleen verder. Als zijn kilometertijden te snel oplopen, wil hij na dertig kilometer uitstappen, maar zijn begeleider houdt hem met argumenten uitgesproken als commando’s in de race. Stigter haalt de finish en zweert nooit meer een marathon te lopen. En dit keer meent hij het!

Deze anekdote is een fraai voorbeeld van de vele verhalen die in het eerste deel van het boek een boeiende inkijk geven in het professionele hardloopleven van Aart Stigter. Aan de hand van vergelijkbare anekdotes, verhalen en wedstrijdverslagen ontvouwt zich de geschiedenis van een boerenjongen die eigenlijk voorbestemd was voor een leven op de boerderij, maar liever over slootjes sprong, in bomen klom en rondrende. Het leverde hem als jongen al het gevoel van vrijheid op dat hardlopen hem nog steeds biedt. Hardlopen heeft hem namelijk niet alleen veel sportieve successen gebracht, maar later ook zakelijke. We komen het allemaal te weten.

Aart Stigter was een behoorlijk succesvol hardloper en dan is het ook logisch dat er veel succesverhalen langskomen. Ook tegenslagen die zijn parcours kruisen, zoals de hartritmestoornissen waar hij last van kreeg, treedt de atleet met positieve energie tegemoet. Het levert een vermakelijke anekdote op over de hartafdeling van een ziekenhuis die bij het aanschouwen van de wattages die Stigter wegtrapt de apparatuur gaat nakijken. Dat hadden ze nog nooit gezien bij een hartpatiënt. Heeft hij dan nooit twijfels? Jazeker, en ze staan later in het boek ook keurig netjes in een lijstje. Het zou mooi zijn geweest als Stigter het heen en weer springen tussen positieve en negatieve gedachten in een van zijn wedstrijdverslagen had verweven. Als er ooit zo’n wedstrijd is geweest, zou het misschien een idee kunnen zijn voor de eerste herdruk?

In het tweede deel vertelt Aart Stigter wat volgens hem nodig is om met plezier te blijven hardlopen. Het is een met nuchterheid samengestelde verzameling tips over techniek, trainingsmethoden, voeding, psychologie en andere zaken die met hardlopen te maken hebben. Alleen al het feit dat ze zijn samengesteld door een professional die als zestiger nog steeds enorm hard kan rondrennen, maakt deel twee de moeite waard om grondig door te nemen. Wat soms nog niet meevalt, want ook dit deel van ‘Hardlopen, mijn leven’ is zo lekker vlot geschreven dat je af en toe te snel door deze stof heen racet. Wat meer een verkapt compliment is dan echte kritiek. Het boek is wat mij betreft een aanrader voor iedereen die wil weten hoe het is om professioneel hardloper te zijn én hoe je lol blijft houden in hardlopen.

 Het boek is o.a. te koop bij bol.com

 

cover_hardlopen_mijn_leven

 

Scroll Up

Pin It on Pinterest