Acht seconden

Een heerlijke wedstrijd nadert zijn einde. Na wat schermutselingen op het middenveld belandt de bal bij de tegenstander. De speler kijkt rustig om zich heen om te zien waar ze de bal kan afspelen. Iets te rustig.

Umai zwemt er heen, pakt de bal af, zwemt naar het doel, richt zich op en zet de armbeweging naar achteren in om een doelpunt te scoren. De coach is even weer honderd procent papa en juicht al in stilte, als het luide eindsignaal zijn droom wreed verstoord. Huh? Wat flauw, waarom fluit de scheids net nu af. Zo vaak zie ik mijn dochter niet zo’n mooie actie maken.

Na de wedstrijd is ze er zelf nogal laconiek onder. Nog weer wat later vertelt een moeder dat de wedstrijd volgens het scorebord al acht seconden was afgelopen. De hele actie van Umai heeft dus plaatsgevonden buiten speeltijd. Het maakt me niet minder trots.

Onze lieve meid is aan het loskomen. Ze gaat met een paar klasgenoten langs winkels om prijzen te regelen voor de loterij van haar school en organiseert met hetzelfde groepje een eng Halloweenfeest in het Wilhelminapark. Die ontwikkeling wordt, iets voorzichtiger, ook zichtbaar in het water. Bijzondere leeftijd, elf jaar. Ik zie het ook bij haar teamgenoten. Mooi.

Scroll Up

Pin It on Pinterest