Achterhoedegevechten

Nu steeds meer platenmaatschappijen hun nummers ontdoen van kopieerbeveiligingen, lijkt de keiharde strijd van de RIAA RIAA (Recording Industry Association of America) tegen piraterij een tikkeltje overdreven te worden. Als platenlabels immers de kopieerbeveiliging van hun muziek afhalen, is dat toch een teken dat mensen er voor eigen gebruik mee mogen doen wat ze willen.

Een paar recente rechtszaken van de RIAA bewijzen echter het tegendeel. Eind vorig jaar werd de Amerikaanse Jammie Thomas in hoger beroep veroordeeld tot het betalen van de lieve som van 220.000 dollar, een slordige 9.250 per nummer (24 nummers in totaal) die in de aanklacht stonden. Die waren inderdaad illegaal gedwonload, maar om een jongedame nu zo keihard te straffen voor het stelen van 24 nummertjes, gaat misschien wat ver. Goed voor de sympathie is het in ieder geval niet, ook al heeft de RIAA op zich het recht z`n rechten te verdedigen.

Goed, die zaak laat nog ruimte voor discussie. De tweede slaat echter alles en zou in Nederland gelukkig ook geen kans van slagen hebben vanwege eerdere uitspraken. Wat blijkt: de RIAA heeft nu de Amerikaan Jeffrey Howell aangeklaagd voor het kopiëren van 2.000 nummers van zijn CD`s naar z`n computer. Let wel, dit zijn gewoon totaal legaal gekochte schijfjes, die hij niet online gezet voor anderen, alleen gekopieerd naar z`n eigen computer.

Als de RIAA hiermee iets bewijst, is het dat het zich totaal heeft vervreemd van zijn klanten en trouwens ook van zijn leden, want die slopen zoals gezegd steeds vaker de kopieerbeveiligingen van hun online aangeboden muziek. Door dit te doen zeggen de labels dus in de ogen van iedere weldenkende klant: maak gerust een kopie voor eigen gebruik, dat mag. Dus lijkt mij deze zaak ook in de VS weinig kans hebben. Laat de RIAA zich daarom bezighouden met het ontwikkelen van een businessmodel voor het online verkopen van muziek, in plaats van dit soort achterhoedegevechten te voeren. En eigenlijk is ook dat niet meer nodig, want dat hebben iTunes en andere online muziekwinkels al voor de RIAA gedaan. Waarmee slechts één serieuze optie overblijft: opheffen die hap! Wie het artikel uit de Washington Post leest, moet concluderen dat dit er helaas niet inzit…

Update maandag 7 januari, 22.03 uur:
Ik lees net dat de Washington Post-journalist toch iets te wild om zich heen heeft geslagen wat betreft het tweede voorbeeld. Ook al is één van de opmerkingen van de RIAA in dit artikel dat de complexiteit van de Amerikaanse wet rond auteurrechten zo groot is dat je nooit kunt zeggen dat het altijd goed is dat iemand een kopie van een cd maakt voor gebruik op zijn computer, lijkt de basis onder het betoog van de Washington Post-journalist toch vrijwel verdwenen. Hij `vergat` namelijk te schrijven dat in de aanklacht van de RIAA stond dat de jongeman niet alleen tweehonderd cd`s naar zijn pc had gekopieerd, maar deze ook in een map had gezet die via internet bereikt kon worden. En ja, het beschikbaar stellen van materiaal waarover je zelf de auteursrechten niet hebt, is ook in Nederland strafbaar. Ook ik heb me dus laten meeslepen door de reputatie van een Amerikaanse krant en mijn sentimenten betreffende een industrie die maar één manier van zakendoen kent, namelijk het verkopen van muziek op materiële media, dit model op een exorbitante wijze tracht te verdedigen en daarbij veel sympathie verspeelt.

Scroll Up

Pin It on Pinterest