Achtertuinberg

De meeste wielrenners met zin in serieus klimwerk richten de blik op verheffingen als de Holterberg, Posbank, Montferland en uiteraard het Limburgse heuvelland. Terecht, het zijn allemaal plekken waar lekkere klimmetjes liggen. Maar het kan dichterbij: in minder dan anderhalf uur rijden vanaf Meppel ligt het Teutoburger Wald, een smalle bergrug die vergeven is van de mooie klimmetjes.

Het landschap rondom het woud is vrij open en licht glooiend, maar als je eenmaal in het bos bent geklommen, dan blijkt hier een compact berglandschap te liggen dat nog het best te vergelijken is met de heuvelrug die Zuid Limburg met België scheidt en dan vooral de beklimmingen die vanaf de Belgische kant Nederland in kronkelen.

Eigenlijk doen vergelijkingen het Teutoburger Wald geen recht, want het is een bijzonder afwisselend en op zichzelf staand landschap, dat de ene keer kleine, diepe dalen tevoorschijn tovert, dan weer weidse glooiingen op het menu plaatst, geleidelijke klimmen in de aanbieding heeft, maar voor de liefhebbers ook genoeg pittige hoogtestijgingen. Dit alles gelardeerd met oude bossen, soms samengesteld met bomen wier stammen qua hoogte de bergtoppen naar de kroon lijken te willen steken.

Op de klim van Lienen richting Holderop komt dit alles samen: een wat langere klim door een oeroud bos waar de zon hier en daar prachtig doorheen weet te prikken en zo goudgele en bruine tinten verenigt. In de afdaling was het me al wel opgevallen, maar moest ik weer zo nodig de wielervariant van Tomba la Bomba uithangen. Op de terugweg omhoog heb ik het tafereel echter maximaal naar binnen gezogen. Genieten!

Toeristisch middelpunt (niet in geografisch opzicht) is het stadje Tecklenburg. Wie niet van witte vakwerkhuisjes en andere pittoreske clichés houdt, moet maar de andere kant op kijken. Wie geen landgenoten wil tegenkomen, moet beslist meer exotische plekken opzoeken, maar ik kan wel lachen om het feit dat je onderweg wielrenners uit Ruinen ontmoet, zeker als een aantal van hen ook nog voor Go for Mont Ventoux gaat klimmen. Tot slot mag het heerlijke gebak dat de Konditorei middenin het historische centrum voor de hongerige wielrenners klaar heeft staan niet onvermeld blijven. Gekmakend veel keuze en erg lekker. Het sfeertje op het plein is aangenaam rustig. Het is bijna alsof de aanwezigen de beslotenheid ervan onbewust respecteren. Jammer van die wielrenschoenen, anders had ik nog even door het historische centrum geslenterd.

Het Teutoburger Wald is wat mij betreft een aanrader. Het is ongetwijfeld ook een paradijs voor wandelaars. Nog een reden om terug te keren naar deze achtertuinberg, want zo voelt het wel een beetje. In nauwelijks meer tijd dan een rit van Meppel naar Holten ben je in een gebied dat als een vakantie aanvoelt. Ik ben bang dat ik de Limburgse heuvels ontrouw ga worden…

PS: EveryTrail op mijn iPhone doet het zonder internet prima, zo blijkt uit registratie van een deel van de rit die we gisteren hebben afgelegd. Een mooie constatering, want als ik van duur buitenlands internet afhankelijk zou zijn geweest, was het vastleggen van ritten buiten Nederland natuurlijk geen optie geweest.

Scroll Up

Pin It on Pinterest