Afscheid?

Wat een superdag gehad. Eerst ruim tweeënhalf uur met Josse in het zwembad doorgebracht. Zus Umai was er overigens ook, maar die was met hartsvriendin en vriendin van hartsvriendin. Nauwelijks gezien dus. Des te leuker de momenten dat we elkaar tegenkwamen. Moment van de dag: Umai die Josse omgeven door wild bubbelend water een tedere kus gaf. Ik zag het van een afstandje blij en vertederd aan.

Moeder van hartsvriendin trakteerde op patatten. Ik zag mijn kans schoon om nog even snel twintig serieuze baantjes weg te werken in het wedstrijdbad. Dank Elly. Ik geloof dat ik haar nog iets bijdehands hoorde zeggen als ‘betaalde oppas’, maar dat heb ik niet echt gehoord natuurlijk. Bij het laatste baantje stonden Elly en Josse me al op te wachten. Hij wilde naar buiten. Het buitenbad in wel te verstaan. Voor de derde keer alweer. Mijn held.

Josse was gesloopt na afloop en ik eerlijk gezegd ook. Maar ik wilde schaatsen. De laatste dag van het jaar komt er niets van. En het gaat dooien. Op de Belterwijde begon het al licht te schemeren toen ik mijn eerste rondje begon. Het tweede rondje werd het vanaf de Blauwe Hand stiller en stiller. Bijna terug bij mijn opstappunt, schaatste ik het meer op en genoot van de stilte om me heen. Bijna alleen. Een moment om te koesteren.

Vergeten was ook even de reden van dit ‘nu-of-nooit-tochtje’. Het zou zo maar eens de laatste keer kunnen zijn geweest. Een afscheid van de omstandigheden waar wij Nederlanders zo hoog van opgeven, maar dat is natuurlijk alleen maar zo omdat ze eigenlijk niet zo vaak voorkomen. Drie keer op een rij nu. Het is te veel om op nog meer te hopen. Maar toch…

Scroll Up

Pin It on Pinterest