Afzien

Het is heel lang geleden dat ik een busreis heb gemaakt. De rit van Meppel naar Montbrun-les-bains zal er waarschijnlijk voor zorgen dat het – op de terugreis na – voorlopig de laatste zal worden. Het was gezellig, dat wel. De sfeer was leuk opgewonden, dat zeker ook. De muziek op mijn iPhone ontspannend, het uitzicht in toenemende mate fraai, dat ook allemaal. En al die dingen bleven lange tijd ook zo, alleen was het probleem dat het allemaal wel heel lang bleek te duren.

Toen het op de laatste honderd kilometer op de Franse Péage donker begon te worden en het besef doordrong dat daarna nog bijna net zoveel kilometers door de binnenlanden moesten worden afgelegd, werd de stemming toch wat gelaten. Hilarisch waren de beide chauffeurs, die de instructies van de vrouwenstem op de TomTom negeerden of niet goed interpreteerden, het publiek in de bus dat sterk meeleefde en aanwijzingen riep. ‘De derde afslag, ze zei toch de derde afslag’. Dat soort kreten dus. De chauffeurs zochten naar een plek om te keren, maar besloten naar Carprentras door te rijden. De vrouwenstem greep een aantal kilometer iedere afslag links aan om de heren op andere gedachten te brengen. Tevergeefs, dus gaf ‘ze’ het maar op en berekende in stilte een andere route. Prima, daar is deze dame tenslotte voor gemaakt. De prachtige kronkelweg die volgde was parels voor de zwijnen, want iedereen wilde gewoon de bus uit, het bed in.

Even na middernacht was het dan toch zover. We kregen een enorm warm onthaal van de mensen van Go for Mont Ventoux die al een dag eerder waren afgereisd. Ik zocht in de menigte naar collega’s die al een heerlijk weekje in deze streek achter de rug hebben. Onze blikken kruisten door het glas van de bus en handen begonnen enthousiast te zwaaien. Dit warme bad deed de 18 uur (!) in de bus bijna vergeten. Bijna, want zodra we wisten in welk appartement we moesten zijn, ploften Peter en ik op bed om een einde te maken aan het afzien. Toch nog steeds een beetje ‘schoolreisopgewonden’ bleef ik nog enige tijd liggen luisteren naar de geruchten binnenin het kasteel en de geluiden daarbuiten. Het moment dat ik in slaap ben gevallen, staat me niet bij. Heerlijk dromenland in gegleden dus.

En vanochtend kwam de beloning: uitzicht op de Mont Ventoux vanuit het appartement. Ja, daar moeten we heen en dat gaan Peter en ik vandaag al proberen!

Scroll Up

Pin It on Pinterest