Selecteer een pagina

Dolf Jansen heeft een vlotte babbel en in ‘Altijd verder’ toont hij lekker leesbaar aan ook vlot te kunnen schrijven. De driehonderd bladzijden vol hardloopverhalen met vaak grappige beschouwingen zijn zo voorbij. Jammer eigenlijk…

Altijd verder – Dolf Jansen

door | 9 mei 2018 | 0 Reacties

Een hardloper met een missie vertrekt met prima loopweer de polder in. ‘Het is droog, niet te warm en boven hem schijnt een waterig zonnetje. Wat kan me gebeuren’, denkt hij nog. Het gaat onderweg alleen wat hard waaien en daar heeft hij steeds meer last van. Langs de Amstel ziet de hardloper links van hem een wolk die hem behoorlijk angst inboezemt. Gitzwart is ie en even later stort het pikdonkere gevaarte een ijskoude regen over hem uit. De man lijdt pijn, maar denkt toch vooral aan zijn missie in opdracht van zijn dochter. Als het droog is en de bestemming bereikt, haalt hij – nog steeds ijskoud – met moeite een brief in de vorm van een hart uit zijn rugzakje en schuift deze door de brievenbus. Hardlopen met het verliefde hart van je dochter op je rug, mooier kan echt niet.

Dolf Jansen moet ‘Altijd verder’ en zo is het hele boek ook geschreven. Verhaal na verhaal ontvouwt zich de geschiedenis van een jongeman die gepassioneerd raakt van hardlopen en er volwassen geworden ook behoorlijk goed in blijkt. In veel van de hoofdstukken associeert Dolf er op los en gaan de verhaallijnen soms alle kanten op. Geeft niets overigens, want ze blijken altijd bij te dragen aan de rode draad van het verhaal. Knap hoe hij lijkt te schrijven zoals hij praat, maar dat zal in werkelijkheid hoogstwaarschijnlijk niet zo zijn gegaan. Het is zorgvuldig geconstrueerd, met als eindresultaat een vlot lezende verhalenbundel. Met hier en daar heerlijke rustpunten zoals het hoofdstuk over het verliefde hart op zijn rug.

En dan vervolgt het boek direct na het romantische rustpunt met een woeste en hilarische beschouwing over hardloopkleding, accessoires en andere randzaken zoals voeding. ‘Altijd verder’ inderdaad en hoe! Jansen vindt alles best beweert ie, en de lezer ziet hem er in gedachten zijn kenmerkende lachje bij vertonen. Maar één ding moet hem toch van het hart: die reclame over een gezonde kaas, waarbij een lui op het parkbankje hangend sujet een voorbij snellende hardloper meewarig aankijkt omdat dit toch helemaal niet nodig als je zijn gezonde kaas maar eet, nee dat kan dus echt niet! Jansen maakt de reclame vervolgens effectief met de grond gelijk en sluit af met de mededeling dat we niet moeten denken dat hij kwaad is. En weer duikt het beeld van Dolf en zijn lachje op.

Een feest der herkenning voor hardlopers wordt ‘Altijd verder’ op de achterkant genoemd. Nou, dat klopt in zoverre dat hardlopers die vijf, zes of zeven keer per week de hardloopschoenen aantrekken, de enorme drang van Dolf zeker zullen herkennen. Daar is niets op af te dingen. Maar hij komt toch wel op plekken waar de doorsnee hardloper niet zo snel zijn trainingen zal afwerken. En dan die tempo’s! Net als de oorden waar Jansen heeft hardgelopen en de mensen die hij er heeft ontmoet, is het voor de meeste hardlopers slechts dromen over dit soort gebeurtenissen. Driehonderd bladzijden lang maar liefst, wat willen we nog meer?

De krach van ChiRunning - Marion Meesters