Ansichtkaartenblues

Iedereen die helemaal in de sferen van dat rustieke, nog nauwelijks door toeristen ontdekte en o zo pittoreske havenplaatsje aan de Portugese kust is ondergedompeld, wil dat natuurlijk met al zijn dierbaren delen. De hele week lopen ze al langs het rekje met ansichtkaarten, hebben ze er in een actieve bui ook al eens een draai aan gegeven, maar de portemonnee trekken is er nog niet van gekomen.

En zo glijden de zonovergoten dagen voorbij en wordt deze landerigheid langzaam maar trefzeker vervangen door het besef dat de terugreis alweer veel te snel moet worden aangevangen. Toch maar weer naar het leuke winkeltje aan de haven geslenterd, ansichtkaarten gekocht, en dan begint de ellende pas: er moet ook nog wat tekst op. Voor de tent, op het balkon, in een strandstoel of op een roestig bankje in het lommerrijke stadsparkje gezeten, worden die krengen volgeschreven. Brr, waarom doen we onszelf dit toch ieder jaar weer aan?

Een onderzoek van het Amerikaanse bureau ComScore waarvan de resultaten door InformationWeek werden gepubliceerd, toont aan dat steeds meer mensen die moeite ook helemaal niet meer nemen. Dit is gezien de explosie van het aantal mobieltjes met een fotocamera erin ook helemaal niet verwonderlijk. Volgens ComScore nemen veel mensen op vakantie een fraai kiekje en sturen dit vervolgens naar familie, vrienden en kennissen, al dan niet voorzien van een stukje tekst. Jongeren blijken het veelvuldig te doen, en dat is natuurlijk geen verrassing. Wel interessant is dat de senioren deze ‘slag’ absoluut niet hebben verloren van de digitale jongerengeneratie: tot de fanatiekste digitale ansichtkaartenverzenders blijken namelijk de 55-plussers te behoren, aldus de onderzoekers van ComScore.

De opkomst van het digitaal versturen van zelf geschoten foto’s met de mobiele telefoon is eigenlijk niet zo opmerkelijk. Hier gaat het absolute gebruikersgemak het glorieus winnen van het gedoe met die ansichtkaarten. En zo gaat het waarschijnlijk gebeuren dat we jaren later in hetzelfde pittoreske haventje een sentimentele slinger proberen te geven aan het rekje met ansichtkaarten, maar het rek zien omvallen omdat de as vastgeroest blijkt te zijn. De kaarten verschoten van kleur, de vakjes hier en daar akelig permanent leeg, is het eens trotse uithangbord van de lokale en regionale bezienswaardigheden verworden tot een vereenzaamde weduwe die lijdt aan een ongeneeslijke vorm van ansichtkaartenblues. Met het wegsterven van het gekletter van staal op kinderkopjes, vervliegt ook de laatste hoop op een toerist met het geduld om ansichtkaarten te schrijven.

Scroll Up

Pin It on Pinterest