Bermtoerist

GO!

De beste training voor een trail is hardlopen door de natuur, maar je hebt niet altijd zin of tijd om naar bos of heide te rijden. Is het zo veel mogelijk benutten van de bermen langs de wegen dan een oplossing? Een bermtoerist analyseert de mogelijkheden.

Het is fris deze zaterdagochtend en een grijs wolkendek voorkomt een serieuze temperatuurstijging. De rug is bepakt met een klein rugzakje, gevuld met windjack, telefoon, twee plakken ontbijtkoek en wat drinken. De linker pols is omsnoerd door een hardloophorloge met route-app. Een eerder zelf bedachte hardlooproute is via dynamicWatch omgezet in een dun, rood lijnenspel door de mooie omgeving van Meppel. Dat rode lijntje ga ik de komende uren trouw volgen, althans dat is de bedoeling.

Deze test is het hoofddoel, maar daarnaast moet er ook getraind worden voor een lange trail rond de Woldberg. Probleem is dat deze route daarvoor niet is bedacht. Ik besluit daarom te doen wat ik wel vaker heb gedaan: daar waar mogelijk de berm in te duiken, maar dan op grotere schaal. Maar eerst de stad uit. Geen optie voor bermtoerisme, want overal liggen hondendrollen klaar om hun stinkende werk te doen. Gelukkig ben je vanuit onze woonwijk vrij snel in de uitlopers van De Wieden. Langs een fietspad gaat het in de berm verder. Het blijkt een berm van het lastige type te zijn: hier rijden geen auto's door de berm om elkaar te laten passeren. Fijn voor het dieren- en plantenleven in het gras, maar wel pittig zwaar voor een hardloper. Met een hogere hartslag dan normaal bij deze snelheid troost ik me met de gedachten dat dit een enorm goede training is voor mijn fijne motoriek en 'core'.

Het rode lijntje blijkt goed te volgen op mijn horloge, alleen jammer dat ik vergeten ben de optie 'Noorden bovenaan' uit te schakelen. Nu moet de pols af en toe onnatuurlijk gedraaid worden om te zien of de route rechts- of linksaf verder gaat. Eenmaal in De Wieden loopt de rode lijn over een weg van het fijne type. Zo smal dat auto's door de berm moeten en het gras daarmee aanstampen. Loopt een stuk lekkerder. Bijna als asfalt als ik eerlijk ben.

De route loopt langs het natuurgebied De Kiersche Wijde. Hier besluit ik van de route af te wijken en door het natuurgebied te gaan om de draad iets voor Wanneperveen weer op te pakken. Ik neem afscheid van de rode lijn en snel het drassige veen op. Ik had het ergste verwacht, maar het valt nog enigszins mee. Tot ik de weg oversteek ('hoi rode lijn en tot ziens maar weer') en het diepste gedeelte inloop. Ik weet wat er aan komt: een grote plas waar je niet omheen kunt. De trailschoenen zijn in enkele seconden doorweekt. Veel tijd om me hierover zorgen te maken krijg ik niet, want al na een paar honderd meter voel ik mijn hete voeten de nattigheid opwarmen. Niets aan de hand dus.

Even voor Wanneperveen is het tijd voor een foto. Het fraaie rietlandschap gaat vermoedelijk niet echt overkomen met het grijzige weer vandaag, maar soms moet je het gewoon toch proberen. De handen blijken ondanks de handschoenen echter zo koud, dat het kiekje schieten een enorm gehannes wordt. De horloge heeft de tijdwaarneming maar even stilgezet, dat ding denkt gelukkig met me mee. Als ik een aantal minuten later mezelf in gang zet, lijkt mijn digitale testmakker zich niet meer te willen hervatten. Een paar honderd meter hardlopen, stilstaan, drukken op knoppen eindigt in een groene startpijl op het beeldscherm. Oef, maar echt blij ben ik even niet. Ik heb de aanschaf van een sporthorloge heel lang uitgesteld, juist om deze reden. Je loopt hard om te ontspannen, maar neemt een potentiële extra stressbron mee. Adem in, adem uit, Robert...

Na de Blauwe Hand en de bermen langs een bekend fietspad door de natuur terug naar Wanneperveen, bereikt de rode lijn een stuk dat ik nog niet ken. Het blijkt een leuk kronkelend fietspad te zijn met een derde type berm. Niet platgereden, maar wel redelijk beloopbaar. Alhoewel de drie lokale mannen met hond zich waarschijnlijk wel afvroegen waarom die hardloper zonodig naast het fietspad moest lopen. En inmiddels heb ik ook ontdekt dat de bermtoerist uithangen een heel stuk vermoeiender is dan netjes de verharde paden volgen. Al na zo'n 18 kilometer begin ik de benen te voelen op een manier die ik eigenlijk alleen maar van 28 kilometer of langer ken. Ai, ik moet nog best een eind.

In Kolderveen stop ik met Meppel in de verte in zicht voor de tweede keer om het laatste eten en drinken te nuttigen. Het gehannes is zo mogelijk nog erger. Ik krijg de kliksluitingen van het rugzakje nauwelijks meer dicht. Totaal geen kracht meer in de handen. Vervelend familiekwaaltje, die koude handen! Als ik na bijna 30 kilometer thuis ben, zie ik in de spiegel een redelijk uitgewoonde kop. Zo voel ik me eerlijk gezegd ook wel.

Een week later volgt een tweede route als bermtoerist, maar die loopt gelukkig over langere stukken echte zandpaden en andere natuur. Het tempo is vergelijkbaar als in De Wieden, maar ik hoef er veel minder mijn best voor te doen. Op één stuk na: een dwarsverbinding tussen de Postweg en de Rechterenweg, parallel aan de Conradsweg. Het is een officiële route van een wandelnetwerk. Het loopt over particulier terrein, dus houd het netjes, waarschuwt een bord me. Al na tien meter blijkt dit een onbedoelde grap. Overal steken half gesnoeide doornige takken uit de grond, de struiken hebben lang helemaal geen snoeibeurt gehad en zwiepen mijn gezicht in als ik niet oppas. Maar de redding is nabij: een weiland! Alleen blijkt dit een moerassig stuk veen te zijn. Ieder stap trilt de bodem vervaarlijk en zakken mijn schoenen compleet weg in de bodem. Ik kan er wel om glimlachen, maar dat is dan vooral omdat ik weet dat het niet al te lang kan duren. Trailen is leuk, maar het mag wel een beetje op hardlopen blijven lijken.

En wat is de conclusie over bermtoerisme tijdens hardlopen? Het is te doen als zwaar alternatief voor een loopje over onverhard terrein. Maar bermen zijn verraderlijk, vreten energie en vergen mentaal best veel van je. Alleen doen als het echt niet anders kan dus.

Een compilatie van de video's die Relive maakte van de 'trails' door De Wieden en het Staphorsterveld.