Biodiversiteit

Er is bij mij thuis een traditie aan het ontstaan. Die traditie begint in het voorjaar, wanneer de vijver van de Zwarte Dennen te Staphorst letterlijk zwart ziet van de kikkervisjes. Echt, iedereen moet eens gaan kijken hoe fanatiek en massaal de natuur dan bezig is zichzelf te vermenigvuldigen. De oevers van de zwemplas zijn dan over de volle lengte getransformeerd tot een krioelende massa van zwarte donderkopjes.

De vergelijking met onze menselijke zaadcellen dringt zich onontkoombaar op: ook die zwemmen om het hardst om de winnaar van de `TT der Natuur` te worden. Het zijn er volgens mij letterlijk miljoenen, en aangezien ik nog nooit berichten ben tegengekomen over een `invasie van kikkers vanuit het rustige Staphorst`, blijven er van al die kikkervisjes maar bitter weinig over.

Toch gaan er sinds vorig jaar steevast een aantal van die zwarte rakkertjes mee naar Meppel, waar ze in een ovenschaal liefdevol worden verzorgd. Waar eens aardappelen, groente, gehakt, kaas en kruiden onder verhitte omstandigheden werden klaargestoomd tot een aanslag op de slanke lijn, wordt nu in de huiskamer een paar kikkervisjes een kans geboden om in veilige omgeving tot echte kikkertjes uit te groeien. Het recept is aandacht: af en toe verse waterplanten uit het stukje natuur dat de Berggierslanden zo fraai begrenst, regelmatig uit diezelfde bron water tappen en als de kikkervisjes uiteindelijk pootjes blijken te ontwikkelen, het aanleggen van een `eiland` om de kersverse kikkertjes rust te geven. Het leverde vorig jaar vier echte kikkers op, die uiteindelijk in de vijver van de Zwarte Dennen werden uitgezet.

Enthousiast geworden, werd de Staphorster vijver ook dit jaar ontdaan van enkele kikkervisjes. In de meivakantie togen we met de kinderen naar de Berggierslanden om wat natuurlijk voer én water te scoren voor onze zwarte zuigelingen. Heerlijk uurtje doorgebracht aan de oevers van het afwateringssysteem van de nieuwste nieuwbouwwijk van Meppel. Vader die op aanwijzing van dochterlief de lastigste capriolen moest uithalen om aan dat ene, meest fantastische waterplantje te komen. Op het laatst nog een flinke plens water omhoog gehaald en niets stond een prachtige kikkerbiotoop nog in de weg.

Enkele weken later meldde dochterlief opgewonden dat een tak zich in de schaal bewoog. Sceptische vader begon direct uit te leggen dat dit waarschijnlijk aan de druk bewegende kikkervisjes lag, maar er bleek toch écht een wandelende watertak in de ovenschaal te leven. Die ontdekking bleek de dagen daarna het begin van de ontrafeling van een geheime biodiversiteit die zich in een oude ovenschaal bleek te bevinden. De kinderen ontdekten achtereenvolgens een heuse waterslak, wat vaag krioelende levensvormen en iets wat sterk deed denken aan een sprinkhaan, maar dan onder water. Het zou de aandacht bijna doen afwijken van de kikkervisjes. Die deden het overigens ook dit jaar weer prima en dus werd het een paar weken geleden de hoogste tijd om al dit leven uit te zetten. Kikkervisjes die pootjes krijgen is prachtig, maar ze als echte kikkertjes door je kamer te zien hupsen toch echt een vertederde brug te ver.

Wat me op het ietwat gekunstelde bruggetje naar de normale inhoud van dit weblog brengt: volgend jaar moest ik maar eens een webcam boven die ovenschaal hangen. Levert vast een hoop bezoekers op 🙂

Scroll Up

Pin It on Pinterest