Blije hardloopbaby

Bijna 29 kilometer hardgelopen vanuit Zwolle langs het Zwarte Water en het Meppeler Diep naar Möppelt. Als een ‘blije hardloopbaby’ genoten van het prachtige weer en de taferelen die ik doorsneed: helemaal verliefd op het Hollandse landschap.

Ik had vooraf al enorm veel zin om voor het eerst sinds een flink aantal weken weer een echt lange afstand te lopen. Misschien wel iets te veel zin, want ik kan vandaag heel moeilijk in mijn ritme komen. De bedoeling is een relaxte 5 minuut 30 de kilometer, misschien iets sneller, maar zeker geen race naar huis. De werkelijkheid van de hardloopsessie huiswaarts blijkt andere plannen met me te hebben.

Een strak tempo aanhouden in de stad is sowieso geen optie, maar als ik eenmaal langs het Zwarte Water loop, krijg ik het nog steeds niet voor elkaar. Ik word behoorlijk afgeleid door een blaas die niet vol kan zijn, maar zich wel steeds nadrukkelijker meldt, door gedachten die alle kanten opgaan, maar ook door verrukking over het zomerse weer en de prachtige blauwe lucht waarmee het landschap daaronder zo mooi contrasteert, en daardoor helaas ook net iets te vaak de afweging tussen stoppen voor een foto en het verlangen om in een ritme te komen.

Als ik een tijdje niet echt met het tempo bezig ben, roffelen de benen zo rond de vijf minuten de kilometer over het asfalt. Prima, dan wordt dit dus ‘het’ tempo van vandaag. De strijd is gestreden, het is ook veel te mooi weer om je druk te maken over een trainingsdoel. Ja, de hartslag ligt te hoog voor een langzame duurloop, maar wat zou het. Geniet van het feit dat de mooiste route van Zwolle naar Meppel juist op deze zomerse dag onder de hardloopschoenen door glijdt!

Na een kilometer of acht is de dieselmotor opgewarmd, de rust wedergekeerd en zie ik hoe fraai de geelbruine tinten van het riet en de wilgen afsteekt tegen het blauw van sloten en de rivier, nog dieper blauw dan de kleur van de lucht die ze weerspiegelen. Behoorlijk ‘in de flow’ ontvouwt zich het alternatieve trainingsplan: een pittige halve marathon plus wat laatste kilometers naar huis. Hoe veel dat er zijn, weet ik niet precies, maar we zien wel.

De afstand van deze route blijkt in Zwartsluis mee te vallen. Ik besluit daarom de laatste twee kilometer van de geïmproviseerde halve marathon een eindsprint in te zetten. Laten we het een training in het finishen van een wedstrijd noemen. De laatste kilometer verloopt in een gemiddelde van net geen vijftien kilometer per uur. Als ik de laatste honderd meter daarna met moeite doorzet om de halve marathon vol te maken, zie ik bij Baarlo een lid van de Koeberg loopgroep mijn richting in hardlopen. Nou ja zeg, da’s toevallig! De ontmoeting is een fijn excuus om even uit te blazen.

Na een paar minuten kletsen nemen we afscheid en vervolg ik mijn weg over de Staphorster Grote Stouwe. Het is bijna volbracht, het ging hartstikke fijn, maar ik moet ook constateren dat ik na de rugklachten en de zelfopgelegde periode van rustiger aan doen, helaas nog steeds niet op het niveau ben van vijf weken geleden. De 60 van Texel schrijf ik vandaag daarom definitief op mijn buik. Is dat erg? Een vervelend beetje ‘Ja’ en vooral ‘Nee’. Ik wil gewoon lekker kunnen blijven hardlopen en heb dus geen zin in blessures. Helaas geen Texel deze keer, al ga ik denk ik wel nog iets bijzonders doen die dag…

Scroll Up

Pin It on Pinterest