Bloemen en techniek

Josse en Tamas. Tweeling. Gaan wat ons betreft iets te vaak samen op. Lijken daardoor onafscheidelijk. Maar vergis je niet, het zijn wel degelijk totaal verschillende persoontjes. Trokken de afgelopen week één lijn in herhaald oprakelen van het feit dat we naar het Aviodrome zouden gaan. Beleefden echter op totaal verschillende wijze het evenement zelf.

Tamas genoot. Intens. Wist eigenlijk geen raad met al die indrukken. Rende van vliegtuig naar speeltoestel, van raket met astronauten erin naar een cockpit. Van een schaalmodel van een Dacota naar een levensechte vliegtuigmotor. Kon zijn verrukking over al die indrukken niet kwijt en uitte het daarom in rennen, armbewegingen en impulsief gedrag. Was overal en nergens. Behoorlijk op zichzelf. Had ons verder ook nauwelijks nodig. Maar vond de luchtvaarttechniek om hem heen fantastisch. Wilde de propellers met zijn eigen handen in beweging krijgen en was ook vol bewondering over twee pubers die samen een propeller rond wisten te draaien. Trachtte ons onvermoeibaar mee te slepen in zijn enthousiasme wanneer hij ons in zijn vizier kreeg.

Josse vind techniek ook best leuk. Maar vandaag wat minder. Al in de rij voor de kassa, ver voor de ingang van het Aviodrome, stoof hij naar een Fokker. Niet vanwege het staal, maar omdat deze kist op een grasveld staat. En daar groeien in de lente mooie bloemetjes in. Onder het koele staal van de Fokker door kijkend zag ik Josse gebukt staan, op zoek naar ingrediënten voor een boeket. Nog voor we binnen waren, had hij het al voor elkaar gekregen. Het lenteboeket heeft de rest van de dag in de borstzak van zijn jas gezeten. Toen ik hem aan het eind van de dag vroeg om samen met Tamas voor een propeller te poseren, wilde hij wel. Maar dan moest het tweede boeket dat hij had samengesteld ook op de foto. Tja, hoe symbolisch kan een kiekje zijn?

Scroll Up

Pin It on Pinterest