Camerahoofden

Ook in Meppel woedt de discussie over het al dan niet plaatsen van bewakingscamera’s in de binnenstad. Een veelgehoorde mening is dat die er maar moeten komen omdat ze helpen mensen op te pakken die zich hebben misdragen. Dat is inderdaad een positief aspect, maar er kleven ook heel veel nadelen aan die camera’s.

Ze nemen bijvoorbeeld iedereen op die zich in de binnenstad begeeft. `Dat geeft toch niet, wie niets te verbergen heeft, hoeft ook niet te vrezen dat die beelden ooit tegen hem worden gebruikt’, is een veelgehoord argument om dit bezwaar weg te wuiven. Persoonlijk vind ik dat veel te kort door de bocht. Eigenlijk moeten we de redenering rond die camera’s volledig omdraaien: die dingen zijn een inbreuk op ieders privacy, zich misdragende burgers uitgezonderd.

Neem nu eens een voorbeeld dat onschuldig lijkt. Man is niet zo gelukkig in zijn huwelijk en ontmoet een andere vrouw. Gaat lekker met haat stappen in Meppel en is helaas toevallig aanwezig op het Prinsenplein wanneer daar een groepje dronken jongeren amok maakt. Hij wordt gefilmd, iemand kan hem identificeren en een paar dagen later staat de politie voor de deur om hem te vragen of hij iets heeft gezien die nacht dat de dienders kan helpen. Waarop die arme man zijn vrouw kan uitleggen waarom hij niet in Wolvega was bij zijn neef, maar in de binnenstad van Meppel.

Grappig voorbeeld? Misschien, totdat jij diegene bent wiens leven door bewakingscamera’s op z’n kop staat. Onschuldig? Ik weet het niet. Een paar weken geleden vertelde iemand in het televisieprogramma Pauw & Witteman het verhaal van een dame die door rechercheurs letterlijk uit haar bed werd gelicht omdat er zeer verdachte telefoontjes waren gepleegd met een mobieltje dat op haar naam stond. Later bleek het om een prepaid toestel te gaan die door iemand anders op haar naam was gezet, een gevalletje van een ‘gestolen’ identiteit dus. Vrouw weer op vrije voeten, maar met een traumaatje. Het lijkt me niet zo moeilijk om een vergelijkbaar voorbeeld te verzinnen dat rond het gebruik van bewakingscamera’s speelt.

Het zijn zo een paar bespiegelingen nadat ik het bericht las dat de ‘bikers’ van de Maastrichtse politie nog voor deze zomer gaan rondrijden met minicameraatjes op hun helm. De politieagenten op de fiets in Maastricht zijn de eersten in Nederland die met deze zogenoemde ‘bobbycams’ gaan werken. In Engeland gebeurt dat al langer en met succes. Ze blijken mensen te kalmeren omdat ze zich wel twee keer bedenken voor ze agressief worden tegen een agent. Hun gedragingen staan dan immers op beeld en dat kan dan later in de rechtszaal weer tegen hen worden gebruikt.

Nog een vraagje dan maar: staan die camera’s altijd aan of moet een bedreigde agent(e) het apparaat aanzetten wanneer de situatie uit de hand dreigt te lopen? Hoe dan ook, ik wil het nut van zo’n camera niet ontkennen, maar misschien is het toch even handig als we even gaan kijken naar de film ‘Camhead’ van Daniel van den Broeke. De film is gebaseerd op de ontwikkelingen zoals hiervoor geschetst. Van den Broek liet als experiment een man met een camera op zijn hoofd rondlopen en registreerde wat dat zoal oproept bij de mensen. Dit experiment vormde het uitgangspunt van de film. Wie direct een indruk wil krijgen van de inhoud kan ook een strip bekijken. Wordt dit onze toekomst?

Scroll Up

Pin It on Pinterest