Cascaderun draait uit op zoekplaatje

De reputatie van de Cascaderun is bekend, maar ik heb nooit de moeite genomen te gaan kijken of zelf mee te doen. Vandaag sta ik in Hoogeveen dus in alle opzichten als nieuwkomer aan de start van de 10 mijl van de Cascaderun.

Een echt voorjaar hebben we nog niet gehad, maar vandaag belooft het ronduit warm te worden. Ik heb eerlijk gezegd niet zo veel zin in die hitte. Het lichaam is dit seizoen nog niet gewend aan sporten boven de twintig graden. Trouwens, het is sowieso niet fijn om een wedstrijd te lopen met warm weer. Voor hitte zorgt mijn lichaam wel, daar heb ik geen zon voor nodig. Anderzijds past de zonneschijn wel weer heel goed bij de uitgelaten stemming om mij heen. Hardlopers, publiek en organisatie zijn enthousiast. Die hebben er overduidelijk zin in!

Ik laat me meeslepen in de stemming, voer hier en daar korte gesprekjes op net te luide toon en loop mijn startvak in. Helemaal alleen, want ik ben de enige van ons loopgroepje die de 10 mijl gaat doen. In mijn eenzame kooi blijken weer andere bekenden rond te drentelen. Een mooie afleiding van de spanning die toch weer omhoog kruipt richting maag. Gelukkig laat de organisatie niet lang daarna deze samengebalde energie los in de straten van Hoogeveen. Net als eerdere wedstrijden start ik een beetje achterin, zodat ik langzaam maar zeker door het deelnemersveld heen kan lopen. Het vergt in het begin wat gezwalk over de straten en kruip-door-sluip-door-werk. Het kost vast wat exta tijd, maar dat weegt niet op tegen het lekkere gevoel harder te lopen dan anderen. Mijn wedstrijd in een wedstrijd is om te zien hoe lang ik mensen kan blijven inhalen.

Op het viaduct over de A28 hoor ik plots mijn naam. Links van de weg zie ik Lidia en onze mannen staan. Hé, breng ik verrast uit. Ik had ze hier echt nog niet verwacht. Ik slaak nog wat verrukte kreten en snel verder. Die zie ik straks aan de finish wel, een mooi vooruitzicht.

cascaderun_robert_ziet_lidia

Blij gezicht als ik onverwacht Lidia & onze mannen langs de kant van de weg zie staan.

Om de tien mijl vol te krijgen, is een grote lus door het buitengebied van Hoogeveen nodig. Het is wat mij betreft het mooiste gedeelte van vandaag. Ik ken de wegen van deze lus van tochten op de racefiets. Ik was daar niet voor niets, het is namelijk mooi landelijk hier. Ergens op weg naar Zuidwolde en halverwege de 10 mijl zet ik mijn beste beentje voor als ik de camera’s van de organisatie ontmoet. Ja, wat loopt nummer T8676 nog soepel mensen, probeer ik uit te stralen. Dit valt in werkelijkheid helaas een beetje tegen. Het is donders warm en ook de inhaalwedstrijd is zo’n beetje opgedroogd. Als we iets ten noorden van Zuidwolde linksaf terugbuigen naar Hoogeveen, begint het verlangen naar het einde al. Het tempo zit er nog steeds goed in, maar ik geniet niet echt meer. Ben te veel bezig met de ongemakken in mijn lijf. Hier en daar is er afleiding: een band langs de kant van de weg, een hardloper die opeens vanuit de struiken opduikt om de wedstrijd te hervatten, ik kan er voorzichtig om glimlachen.

cascaderun_onderweg

Nog helemaal fit door de straten van Hoogeveen op weg naar het buitengebied.

Weer in Hoogeveen gaat de 10 mijl eerst nog redelijk eenzaam door een woonwijk ten zuiden van de snelweg. Als ons parcours zich bij dat van de 5 mijl voegt, wordt het weer enorm druk. Ik twijfel of ik er goed aan doe, maar mijn wedstrijd in een wedstrijd krijgt door al die nieuwe hardlopers een nieuwe impuls. Ik bedenk een tikkeltje kinderachtig maar ook wel trots dat ik met heel wat meer kilometers in de benen nog steeds sneller ben dan menig 5 mijlloper. Op het lange rechte eind richting finish word ik echter regelmatig keihard ingehaald door belachelijk nadrukkelijk hard lopende hardlopers. Het duurt even eer ik snap waarom ze zo bezig zijn: de finishfoto en video.

Ik kan inmiddels geen versnelling meer opbrengen. Waar blijft die finish? Als ik er uiteindelijk onderdoor loop, maak ik een triomfantelijk gebaar met beide armen omdat ik weet dat het op de foto komt. Veel overtuiging gaat er niet van uit. Ik ben moe en vooral bezig met het thuisfront. Waar zijn ze? Ik kan ze niet vinden en zij mij ook niet. De videocamera aan de finish blijkt later een zoekende deelnemer T8676 te hebben geregistreerd. Lidia en ik trekken ‘s avonds in de tuin tijdens een ingelaste barbeque de conclusie dat al die drukte niet echt iets is voor ons.

cascaderun_finishfoto

Met een plichtmatig uitgevoerd armgebaar over de finish van de Cascaderun.

Scroll Up

Pin It on Pinterest