Coach

Mooi moment tijdens de laatste wedstrijd op de mini Pompebled Kriich in Sneek. Coach Sanne kijkt geconcentreerd, maar met vertrouwen in de afloop, naar het spelbeeld, terwijl pupil Umai een meer gespannen kijk op de zaak heeft.

Heerlijk om een keer letterlijk en figuurlijk aan de zijlijn te staan. Stiekem naar dit soort scènes te kijken, te genieten van de zichtbare band tussen de trainer/coach en haar pupillen. Genieten ook om te zien hoeveel plezier de coaches hebben met het begeleiden van de spelers.

Wat bezielt hen eigenlijk om, los van hun eigen trainingsinspanningen en wedstrijden, iedere week minimaal een uur aan de waterkant te staan om hun pupillen de kunst van waterpolo bij te brengen? Plezier in hun sport ongetwijfeld. Herkenning van de levensfase waarin ze zelf nog niet zo lang geleden verkeerden misschien. ‘Ik zie mezelf terug’, vertrouwde coach Simone me ergens dat weekend toe. ‘Die kerels scoorden toch wel, dus waarom zou ik me daarmee bemoeien?’ Of woorden van die strekking.

We hadden het over Umai. Komt in alles prima mee, maar is te bescheiden. Vind ik, maar ik dus niet alleen. Simone herkent er blijkbaar zichzelf in op die leeftijd. Sanne ziet het ook, denk ik. En wat doe je dan als trainer? Je geeft je pupillen een kans. Moeten ze zelf grijpen natuurlijk.

Het afgelopen weekend waren de omstandigheden gunstig. De Reest 1 had geen reservespelers en Sanne coachte nadrukkelijk op samenspel. En Umai greep haar kans. In twee wedstrijden scoorde ze een doelpunt. Bij het eerste zag ik haar trots glimmen in het water. Ik glom op het droge.

Scroll Up

Pin It on Pinterest