Commodore 64

2 min leestijd

Technologiewebsite C|NET bezorgde vele miljoenen mensen gisteren een stevig brok jeugdsentiment met een artikel over de vijfentwintigste verjaardag van de Commodore 64. In de VS is er een heuse happening van dit jubileum gemaakt met heuse coryfeeën uit de computerbusiness, en terecht.

Dit uit de kluiten gewassen ‘toetsenbord’ is volgens kenners het meest verkochte computermodel ooit en heeft daarmee in z’n eentje voor een enorme populariteitsstijging van het fenomeen computer gezorgd. Het was ook gewoon een fantastisch apparaat dat eenvoudig op een beeldscherm is aan te sluiten, waarvoor heel mooie programma’s werden gemaakt en dat goed in elkaar bleek te zijn gestoken.

Die krachtige eenvoud gold zeker ook voor de programma’s die ervoor werden gemaakt. Het getal ‘64’ in de naam staat namelijk voor de hoeveelheid kilobytes die de Commodore in het geheugen kon hebben. Dat is naar moderne maatstaven een lachertje, 64 KB pas bijvoorbeeld al ruim tweehonderd keer op het bijna uitgestorven fenomeen floppy, om nog maar te zwijgen van de tweehonderdduizend keer die 64 KB in het geheugen van een standaard uitgeruste moderne pc past. En toch wisten programmeurs de meest fantastische programma’s te fabriceren. Kom daar tegenwoordig nog maar eens om: zelfs het meest eenvoudige programma vergt al vele megabytes aan geheugen. Wat dat betreft zou het vak `Strak en eenvoudig programmeren voor de Commodore 64’ onderdeel moeten zijn van iedere ICT-opleiding.

Al mijmerend over mijn eigen, zeer positieve, ervaringen met de 64, borrelt er nog een beschouwing boven, namelijk die van een digitaal generatieconflict. Toen mijn broer en ik de Commodore kochten, waren we beiden net in de twintig. Jawel, we waren de tienerjaren al gepasseerd toen we onze eerste echte computer kochten. Ik geloof dat dochterlief van inmiddels ruim zeven jaar net anderhalf was, toen ze al de eerste pogingen deed om spelletjes te doen die op een Winnie de Poeh-cd stonden. De computer is daardoor voor haar nu al iets vanzelfsprekends, terwijl het voor mijn broer en ik ruim twintig jaar geleden iets magisch had waar we ons met nachtbrekend fanatisme op stortten. Groter kan het verschil niet zijn, lijkt me!

Scroll Up

Pin It on Pinterest