De geur van hout

Ik ben al anderhalve week bezig met het uitbreiden van onze schuur. Een stuk erbij voor de fietsen die meegroeien met de leeftijd van onze kinderen en een apart honk aan de zijkant voor mijn motorfiets. Iedere keer als ik aan het klussen ben, realiseer ik me hoe lekker de nullen-en-enen-loze wereld eigenlijk is.

Rabatdeel afmeten, afzagen, waterpas op het vorige deel leggen, schroeven erin, volgende rabatdeel afmeten, afzagen en monteren, enzovoort. Heerlijk met mijn handen bezig zijn, de geur van hout opsnuiven, af en toe met de buurmannen ouwehoeren die nieuwsgierig langskomen, ja zelfs een splinter die zijn best doet tot in de diepste delen van mijn huid door te dringen, het draagt allemaal bij aan een gelukzalig gevoel echt te leven. Ik weet niet of dit typisch mannelijk is, maar het is echt fantastisch om zelf iets te bouwen en later te kunnen zeggen: ‘Kijk, dat heb ik gemaakt.’ Hoe eenvoudig kan het leven zijn…

Helaas kwamen de nullen en enen alsnog met donderend geraas mijn houten wereldje binnenzetten. De televisie deed het plots niet meer. Of beter, het leek erop alsof er geen signaal meer werd doorgegeven. Ik dacht meteen dat we door een administratieve fout afgesloten waren, maar dat bleek in een gesprek met de helpdesk niet het geval. Grappig gesprek was dat overigens. De dame aan de andere kant van de lijn vroeg een aantal keer hetzelfde op momenten die mij vrij willekeurig voor kwamen. Toen ik haar voor de vierde keer wat nadrukkelijker zei dat ik echt heel erg zeker was van het feit dat ik geen digitale televisie heb, verontschuldigde zij zich met de woorden dat ze dit verplicht was te vragen. Daar werd ik dan weer week van en het gesprek ging soepel verder. Het eindigde overigens met een uitstel van executie: de dame zou het doorspelen aan de storingsdienst en deze zou binnen 48 uur een monteur sturen.

Deze stond nog de volgende dag op de stoep, vroeg wanneer dat schuurtje was gezet, pakte zijn schop en wist na een tijdje graven de gebroken coaxkabel op te duiken. Op de kopie van de urenregistratie van de man lachte de oorzaak van deze draadbeuk mij keihard uit: `stukgemaakt door grondboor`. Bij het plaatsen van een hoekpaal was ik ervan uitgegaan dat ik veilig kon boren omdat het kastje van de tv in de woonkamer zit. Dan zou de coaxkabel ook wel van die kant het huis binnenkomen. Niet dus. Zo eenvoudig is het leven nu ook weer niet…

Scroll Up

Pin It on Pinterest