De nieuwe fiets – Dirk Jan Roeleven

Dirk Jan Roeleven geniet zomer 1994 met vier vrienden van een fietsvakantie in de Italiaanse Alpen. Als een riempje van zijn toeclip het begeeft, vindt Roeleven met hulp van een locale helper in het onooglijk dorpje Villar San Costanzo in een van de buitenkant al even anoniem pand een nieuw riempje.

Het pand bewaart een geheim: het blijkt een klein wielerwalhalla te bevatten. Het is de fietswinkel van Gian Paolo Cucchietti, de locale wielerheld die nog gekoerst heeft met mannen als Gimondi, Merckx en Janssen. Cucchietti bouwt onder eigen naam racefietsen en runt een wielerteam.

De oude wielerheld vindt het prachtig dat die Hollanders zijn winkel hebben weten te vinden en schenkt Roeleven het nieuwe riempje, plus een reserve-exemplaar. Roeleven is op zijn beurt onder de indruk van de pure wielersfeer hier en zweert dat hij hier ooit terugkeert om een nieuwe fiets te kopen en deze helemaal naar huis te fietsen.

Roeleven is twaalf jaar later voor de tweede keer in Villar San Costanzo. Hij heeft een prachtige rode Cucchietti met zwarte accenten gekocht. Het boek ‘De nieuwe fiets’ gaat over de terugtocht naar Nederland op zijn ‘Rossonero’, zoals Roeleven zijn fiets al snel liefkozend doopt. Roeleven blijkt een sentimentele instelling te hebben, maar ook een heldere waarnemer te zijn. Maakt wonderbaarlijke dingen mee onderweg. Hij is een doorzetter, want de omstandigheden tijdens de terugrit zijn regelmatig belabberd en staan niet alleen de geplande route in de weg maar ook lekker ontspannen fietsen.

De parallellen met mijn eigen leven dringen zich direct op. Roeleven omschrijft zijn onzekerheden droog maar juist daardoor uiterst doeltreffend. Het levert soms zelfs fysieke reacties in mijn lijf op. De voorpret die het plannen van een route oplevert, de lichamelijke sensaties tijdens het beklimmen van een berg op zijn nieuwe fiets zijn niet alleen herkenbaar, ze roepen ook een sterk verlangen op de fiets te pakken en een meerdaagse tocht te maken. Roeleven denkt tijdens de tocht veel terug aan zijn veel te vroeg overleden vader. Nog een parallel, al was ik twee keer zo oud als hij destijds en heb ik het mede daardoor heel anders ervaren.

Die parallellen brengen ‘De nieuwe fiets’ voor mij nog meer tot leven, maar ze zijn niet per se nodig om het verhaal te kunnen waarderen. Het is namelijk het epos van een doorzetter, iemand die kan improviseren, relativeren, maar de emoties in hemzelf ook niet schuwt. Iemand die gedisciplineerd kan zijn, maar dit ook kan loslaten. Een eerlijk iemand ook. Een echt mens die zich af en toe behoorlijk blootgeeft.

Roeleven weet mij daarmee te raken. Behoorlijk ook. Zijn vertelstijl sleept je ongemerkt steeds vaster het verhaal in. Het weer wordt tastbaar, de kou voelbaar, en je bent aan het eind van een dag even dankbaar dat het verlossende onderdak is gevonden. Uit de losse pols zou ik het gevoel dat dit boek bij me oproept ‘beklemmend’ noemen. Maar dat is het niet, of niet helemaal in ieder geval. Roeleven weet me zodanig het verhaal in te trekken, dat ik met hem heb meegereisd. Het lijkt me stug dat niet veel meer mensen die reis met hem hebben gemaakt tijdens de ruim tweehonderd bladzijden. En voor de thuisblijvers: de barre tocht van Roeleven is een aanrader!

De nieuwe fiets - Dirk Jan Roeleven
Scroll Up

Pin It on Pinterest