Despotische controlefreak

De iPhone van Apple is erin geslaagd in een jaar tijd een zeer vaste positie te veroveren op de markt voor internettelefoons. Op zich een prima prestatie en ja, de iPhone is best een mooi apparaat, het touchscreen een voorbeeld voor anderen hoe je zoiets in elkaar steekt, en ja, ook het zakelijke model om software voor de iPhone aan de man te brengen, is wederom een voorbeeld voor anderen.

Daar moet ik dan wel bij zeggen dat ik hoop dat ze dat voorbeeld maar vooral niet moeten volgen. Het kekke, hippe en natuurlijk weer enorm gehypte mobiele apparaat van Apple is namelijk het zoveelste voorbeeld van een strategie van Apple die mij niet aanstaat. Microsoft krijgt nog steeds het verwijt dat het er alles aan doet om klanten aan zich te binden, het liefst met allerlei als onnatuurlijk ervaren middelen. De Europese Commissie heeft Microsoft zelfs op de vingers getikt voor concurrentievervalsing.

Apple pakt het misschien wat handiger aan, maar doet eigenlijk precies hetzelfde, namelijk er alles aan doen om klanten alles maar dan ook alles van Apple te laten gebruiken. U wilt muziek kopen via de uitstekende online muziekwinkel iTunes? Dat kan, maar dan wel even iTunes installeren graag! O, u wilt die muziek op een mp3-speler afspelen? Geen probleem, dat kan ook, maar dan wel alleen op een iPod of een iPhone van Apple! Die hebt u niet? Jammer dan, of u koopt er toch even snel een via de Apple Store. U wenst een iPhone? Dat kan, maar wel alleen bij een telecombedrijf dat wij voor u hebben uitgekozen en tegen tarieven die wij hebben bepaald! U wilt uw iPhone uitbreiden met nieuwe software? Dat kan, maar dan wel alleen via de App Store van Apple, de goed gevulde winkel met software die alleen na keuring door Apple erin komt, waarvan bekend is dat software soms wordt geweigerd omdat het Apple beter uitkomt.

De roep om open oplossingen laat Apple vrijwel volkomen koud. Feitelijk kan niemand ze dit kwalijk nemen omdat ‘de massa’ de iPhones, iPods, muziek en software toch wel blijft afnemen. Dat is eigenlijk het allergrootste probleem met Apple: zelfs de grootste vijanden moeten toegeven dat ze prima producten afleveren er op slimme en goed doordachte wijze verdienmodellen omheen bouwen. De kas van Apple is daardoor letterlijk zo goed gevuld dat ze een eventuele crisis lachend in de reservestand zouden kunnen doorstaan en een jaar later nog steeds enorm veel poen op de bank hebben staan. Angst om klanten te verliezen vanwege deze strategie, is voor Apple dus ook al geen argument om de verkooptactiek aan te passen.

Het ‘meninkje’ van telecomanalist John Strand dat de iPhone de slechtste vriend is van alle telecomaanbieders, omdat de exploitatie van het apparaat voor alle aanbieders meer geld kost dan het oplevert, kan Apple vermoedelijk ook weinig schelen. Strand betoogt dat telecomaanbieders dachten mooi mee te kunnen liften met de populariteit van de iPhone en dat dit zou uitstralen naar de overige producten. De werkelijk is volgens Strand dat alle aandacht naar de iPhone gaat die niets oplevert. Hij baseert zich hierbij op gesprekken met werknemers binnen de telcombusiness, dus ik ben niet in de positie deze opvatting te weerleggen. Het sluit wel aan bij mijn gevoel dat Apple weliswaar fantastische producten maakt, maar helaas helemaal geen leuke onderneming is. Een beetje zoals een geniale schrijver die bij enorme massa’s lezers warme gevoelens weet op te roepen wanneer ze zijn boeken lezen, maar die als mens een onuitstaanbare hork blijkt te zijn. Apple-fans: het wordt tijd dat we ontwaken uit onze droom en beseffen dat we houden van de producten van een horkerige despoot, een ongeneeslijke controlefreak!

Scroll Up

Pin It on Pinterest