Dolgedraaid

De iPod beleefde eind vorig jaar alweer zijn vijfde verjaardag. Toen ik deze mp3-speler voor het eerst onder ogen kreeg, was ik direct verkocht. In eerste instantie puur door de prachtige vormgeving en het bedieningsgemak, later ook door de eenvoud waarmee het apparaat samenwerkt met het muziekprogramma en dito winkel iTunes. Maar de iPod was duur, heel duur en ik was toch wel weer zo rationeel dat ik geen goede reden kon bedenken om het kekke apparaat te kopen.

De tijden dat ik vele uren per dag met koptelefoon op mijn oren door het land fietste, in treinen reisde, skiede, enzovoort, waren reeds lang voorbij. Muziek is nog steeds heel belangrijk voor me, maar aangezien ik in vijf minuten op mijn werk ben, is de walkman uit mijn leven verbannen. Het arme apparaat ligt op zolder tussen alle andere afgedankte elektronica, nog slechts af en toe begeerd door mijn dochter, die zich echt niet zou schamen om zich op straat te vertonen met een walkman met cassettebandje. Nóg niet tenminste, ze is nog jong…

Net na de vijfde verjaardag van de iPod begaf de cd-wisselaar in de auto het voor de zoveelste en helaas ook laatste keer: de spontane herrijzenis bleef dit keer uit. Eindelijk had ik mijn smoes gevonden om een iPod aan te schaffen. Eenmaal in bezit van het nog immer trendy ding stelt ie echter eigenlijk best teleur. Ik snap namelijk niet dat het bedieningsgemak zo geroemd wordt. Toegegeven, het ‘wiel’ waarmee ik mij door de menu’s begeef is een prachtige vondst. Als de vinger over het nepwiel beweegt, maakt de iPod een klikkend geluid waardoor het lijkt alsof er een echt wiel ronddraait. Het gaat wel een beetje snel waardoor ik regelmatig te ver doorschiet in een menu en dat is dan weer jammer.

Mijn grootste bezwaar is echter dat het bedienen van de iPod met het clickwiel eigenlijk niet te doen is als je net als ik bijna 50 gigabyte aan muziek op het apparaat hebt staan. De procedure gaat dan als volgt: als ik een specifiek nummer of album wil horen, begin ik hard rond te draaien met mijn vinger, de iPod constateert dat ik wel erg snel op weg wil naar een artiest, album of nummer met een nog onbekende beginletter en gaat over van weergave per artiest, album of nummer naar het opsommen van het alfabet. Dat is op zich goed, want dan draai ik een stuk sneller naar bijvoorbeeld The Unforgettable Fire van U2. Helaas schiet ik dan best vaak door en moet ik weer terugdraaien. En dat begint dan weer met de methode van artiest naar artiest, album naar album enzovoort. En dat is met bijna tienduizend nummers weer een crime. Dolgedraaid kan ik dan eindelijk van mijn muziek genieten.

Mijn iPod heeft ook nog een zoekfunctie, maar dat werkt ook niet echt handig. Ik moet dan letters gaan selecteren door – jawel – met het clickwiel rond te draaien. Wederom een hoop gedoe en ook geen oplossing om even snel naar de artiesten met de beginletter ‘U’ te gaan, want daar eenmaal aangekomen, moet ik nog door een berg artiesten draaien. En nee, dit ligt niet aan mijn leeftijd. Toen ik deze winter met een neefje van 14 op weg was van Meppel naar Heerenveen, duurde het tot de eerste afslag van Steenwijk eer er het door hem gewenste nummer uit de luidsprekers schalde. ‘Goh, er staat wel veel op’, zei hij enigszins onder de indruk.

Is het dan alleen maar kommer en kwel met mijn iPod? Nee, ik kan er ook willekeurig uitgekozen nummers van een specifiek genre mee afspelen. Zo’n afspeellijst duurt in sommige gevallen dagen. Lekker makkelijk, want dan hoef ik het apparaat verder niet te bedienen. Ook wel zo veilig als ik alleen in de auto rijdt. De homevideo’s die erop staan, vindt onze dochter weer erg leuk. En we hebben een map aangemaakt met favoriete albums. Dat zijn bijna dezelfde albums die nog steeds in de defecte cd-wisselaar zitten. Beetje sneu is het wel: met bijna achthonderd albums aan boord spelen we er ongeveer tien regelmatig af. Omdat ze het eenvoudigst zijn te bereiken. Sorry ontwerpers van de iPod, ik wil een model met een toetsenbord. Niet kek, niet hip, wellicht volledig belachelijk, maar wel lekker makkelijk. En dat is toch echt het ontwerpcredo van Apple.

Scroll Up

Pin It on Pinterest