Donderkoppen

Als aan het begin van het voorjaar de vijver van de Zwarte Dennen krioelt van de kikkervisjes, gaan we op jacht. Nou ja, één keer scheppen om de buit binnen te halen, is niet echt jagen natuurlijk.

Na de jacht komt de kweek. Een glazen ovenschaal wordt gevuld met water en waterplanten uit sloten hier in de buurt. Het zand scheppen we meestal uit de zandbak hier in de tuin. Als de mist is opgetrokken, laten we de kikkervisje los in hun nieuwe biotoop. Ze hebben blijkbaar altijd een goed leven, want uiteindelijk groeien er pootjes aan. Tijd voor ‘de steen’. De kikkervisjes zijn tenslotte kikkers aan het worden, en die hebben ook land nodig. Ook dit bevalt hen blijkbaar wel, want na een tijdje zien we lieve, kleine kikkertjes rondspringen.

Tijd voor de vrije natuur. De kikkervisjes zijn kikkers geworden en die horen natuurlijk niet in huis thuis. De kikkers verdwijnen in een emmer en floepen kort daarna in hun definitieve biotoop.

Zo is het meestal gegaan, totdat we de kikkervisjes een keer vergiftigd hebben. De steen bleek vol te zitten met een olieachtige substantie. Vinden ze niet leuk. Eén voor één kwamen ze stil te liggen. Voor Umai een klein trauma. Misschien is dat de reden geweest dat we het dit jaar zijn vergeten. Bijna dan, want op de valreep kwamen er toch nog kikkervissen in huis. Donderkoppen meer, zo groot zijn ze. We zullen goed voor ze zorgen.

Scroll Up

Pin It on Pinterest