Drooggevallen

Discipline was de rit van vanochtend. Pure discipline. Had geen zin in een rit op de racefiets. Alleen de gedachte dat mijn lichaam aan het eind ‘dankjewel’ zou voelen, heeft me in beweging gezet.

En toch nog ruim zestig kilometer in beweging gehouden. Het begon met een vaag plan over dijken en polders en ontrolde zich gaandeweg tot best een mooie tocht over stuwwallen, dijken en landwegen. En langs een eiland. Een drooggevallen eilandje.

Ooit was Oud-Kraggenburg een onvaste rots in de branding. Nu een terp in de polder. Je hoeft niet veel fantasie te hebben hoe het leven geweest moet zijn toen het water aan het bestaan van de inwoners knabbelde. Of beukte. Ik houd van dit soort plekken. Heb er graag een omweg over een racefiets onwaardig fietspad voor over.

Scroll Up

Pin It on Pinterest