Een goed begin…

Het is alweer zo lang geleden dat het precieze jaartal wel nooit meer boven water zal komen. De locatie wel, die vergeet je namelijk niet zo snel. Een managementcursus op Papendal. Prachtige plek aan de rand van de Veluwe. Een bizarre mix van topsporters met frisdrankjes en cursisten die zich ’s avonds even ontspannen met licht alcoholische versnaperingen. Een meerdaagse cursus ook met blijvende herinnering.

Een van de oefeningen bestaat uit het begeleiden van het oplossen van een mechanische puzzel. Metalen cilinders met rare uitstulpingen aan het einde moeten zo in elkaar worden geschoven dat een kubus ontstaat. De cursusleider vraagt twee vrijwilligers voor de functie van leidinggevende. Gretig steek ik mijn vinger omhoog. Nooit spijt van gekregen. Nou ja, dat is niet helemaal waar. Tijdens de oefening verwens ik al snel mijn (over)moed…

De uitleg die ‘manager Robert’ krijgt, is niet helemaal voldoende om het perfect te snappen. Ik geef niet echt toe dat ik op z’n minst twijfel heb over mijn begrip van de methode die noodzakelijk is om de kubus te bouwen. Eerste fout, al gaat dit aspect van de oefening niet de les worden die ik nooit vergeten ben. Als iedereen weer bij elkaar is, vertelt de cursusleider dat de managers hun team gaan begeleiden bij het in elkaar zetten van de metalen kubus. Hij is erg benieuwd welk team het er het best vanaf brengt. Shit, denk ik, het is gewoon een wedstrijd…

Ik wil het graag goed doen en deze zelf opgelegde druk vertaalt zich in haast. Te veel haast. Ik neem te weinig tijd voor de uitleg over de manier waarop mijn team de kubus in elkaar moet zetten. Te snel besluit ik dat de teamleden het trucje kennen en geef ik het teken dat we nu echt gaan bouwen. Dat gaat erg stroef. Vele minuten gaan verloren. Ik begin wanhopig te worden, maar heb geluk. Eén teamlid heeft het opeens door. Ik geef hem de ruimte om iedereen het kunstje te leren en we weten de kubus zowaar nog in elkaar te krijgen ook. Wel een stukje langzamer dan het andere team.

De wedstrijd is natuurlijk helemaal geen wedstrijd, maar een wijze les. De cursusleider rekent ons met een glimlach op de mond voor dat het andere team weliswaar twee keer zo lang bezig is geweest met de voorbereiding dan mijn team, maar daarna in een paar minuten de kubus in elkaar zette. En wij? Tja, die les is inmiddels wel duidelijk. Had ik maar meer tijd genomen voor de voorbereiding. Hoe heet het cliché ook alweer? Juist ja…

Scroll Up

Pin It on Pinterest