Eén grote familie

Het is alweer ruim twee weken geleden dat de derde editie van Go for Mont Ventoux plaatsvond. Ik weet niet hoe het alle deelnemers is vergaan na dat weekend, wel dat ik zelf nog niet helemaal ben uitverteld. Laten we daarom nog één keer teruggaan naar die fantastische zaterdag 5 september in Zuid-Frankrijk, een dag die ik heb ervaren op een manier die me de weken daarna behoorlijk heeft beziggehouden.

Die grote kale berg, de mythische puist, de irritante lastpak, onbetwist bedevaartsoord der cyclisme, verzamelaar van bidons en sterke verhalen, de even vaak bejubelde als vervloekte vulkaan, de machtige verheffing in het Zuid-Franse landschap die ook wel bekend staat als de Mont Ventoux, werpt zijn schaduw niet langer uit over Montbrun-les-Bains. De schemering, dat verstilde moment van de dag waarin het letterlijk en figuurlijk tijd wordt om naar binnen te gaan, is voorbijgegleden en Chateau des Gipieres ligt in de duisternis. De ramen van de appartementen die tezamen het kasteel vormen zijn bijna zonder uitzondering duister, dit in tegenstelling tot de vensters van de eetzaal in het bijgebouw van het Chateau. Hoog boven het grasveld, de lange stenen trap, de kromgebogen oprijlanen en het tot stilstand gekomen zwembadwater kleurt een reeks ramen de zijgevel ritmisch geel. De brei van geluid die over het terrein rolt, is dezelfde lokroep die opgewonden stappers een volgepakt café doet binnengaan.

groepsfoto De atmosfeer in de eetzaal is inderdaad een exacte kopie van het gemiddelde café op vrijdagavond. Het is er snikheet en het monotoon pulserende geluid van ruim honderd opgewonden stemmen, af en toe onderbroken door een lokale explosie van gelach, is overdonderend, intimiderend bijna. Op de drempel van de zaal kan ik dit alles nog min of meer als toeschouwer over me heen laten komen, maar ik moet verder en dus heb ik eigenlijk geen andere keuze dan de totale overgave. Mijn blik vind een vrije plek waar zowaar enkele collega’s zitten, er wordt een stoel geritseld, ik neem plaats, schenk een glas rosé in en ga druk kletsend over de avonturen van vandaag kopje onder.

Ook in figuurlijke zin werpt de Mont Ventoux geen schaduw meer over dit gezelschap. Iedereen is immers bovengekomen: de wandelaars en de hardlopers, de eigenaars van de ligfietsen, racefietsers en de mensen op mountainbikes, ze hebben allemaal hun missie volbracht. Het voelt heerlijk dat iedereen hier bijeen is om de eigen overwinning op de berg te vieren, maar vooral ook het feit te bezegelen dat we met z’n allen een prachtig doel hebben bereikt, namelijk veel geld bijeen te klimmen voor de kankerbestrijding. Vanavond voelt deze grote club mensen aan als één grote familie. De mooie woorden die diverse bestuursleden en andere vrijwilligers uitspreken, worden door de zaal gretig opgeslokt en beantwoord met luid applaus en gejoel. Als mensen uit de organisatie elkaar stevig omarmen om te bevestigen dat ze samen keihard gewerkt hebben, wederom iets moois tot stand hebben gebracht en dat ze al doende enorm aan elkaar gehecht zijn geraakt, is dat eigenlijk in het klein wat iedereen hier in de zaal ervaart, afgaande op de tot orkaankracht aanzwellende ovatie en juichkreten.

Dan staat Rein Gaastra op, bescheiden, vol van begrijpelijke emoties, maar wat is hij trots. Hij vertelt over de atleten die hij op zijn werk begeleidt. Ze zijn volledig gefocust op de belangrijke wedstrijden, om op de momenten dat ze moeten presteren er ook helemaal te kunnen staan. Tijdens het traject om dit voor elkaar te krijgen, spreken ze de taal van de topsporters, een taal die wij volgens Rein ook verstaan, dat is vandaag wel gebleken. Hij hoeft niemand in de zaal verder uit te leggen wat met deze woorden wordt bedoeld. Het is een prachtig gebaar uit zijn hart naar ons allen, dat we allemaal gretig ontvangen. Ik zou dit gevoel nog heel lang willen vasthouden, maar de vermoeidheid van de afgelopen dagen slaat te snel toe, waarschijnlijk dapper bijgestaan door de gretig tot mij genomen glazen rosé. Terug in het appartement lig ik nog even wakker en dobber nog wat op het lekkere gevoel van deze dag. Het was inderdaad puur genieten, zoals ik de vorige keer beschreef, genieten tot en met het eind. De gedachte dat ik wel eens te moe zou kunnen zijn om te slapen, blijkt loos. Zonder het te merken glijd ik de duisternis in.

Ik heb de weken hierna nog vaak teruggedacht aan het gevoel waarmee ik die zaterdag omhoog ben gefietst. Ik kan eigenlijk slechts concluderen dat Rein er in mijn geval naast zat. Natuurlijk, ik ben bovengekomen, ik heb vanaf eind april bijna tweeduizend kilometer training op de fiets afgewerkt, waarbij het einddoel altijd aanwezig was in  mijn hoofd, maar echte topsport kon ik mijn beklimming niet noemen. Ik heb geen hartslagmeter, dus helemaal zeker weten doe ik het niet, maar ik denk dat ik op nog geen tweederde van mijn vermogen omhoog ben gegaan. Ik heb zoals gezegd vooral genoten, voelde mij één met de happening die plaatsvond en de mensen die tezamen deze gebeurtenis schiepen, zonder mij die zaterdag daarvan bewust te zijn overigens. Nee, ik denk dat de topsporter in mij pas de dag van de terugreis letterlijk en figuurlijk wakker werd, toen er net voor het ochtendgloren een gedachte opsprong die als een pijltje door mijn lichaam schoot. ‘Waarom ben ik niet achter ‘die en die’ aangegaan toen ze me inhaalden? En waarom ben ik bij Chalet Reynard’ niet direct doorgereden, terwijl ik nog helemaal fit was? Op mijn werk de dagen daarna stelden collega’s dezelfde vragen en het antwoord was steeds hetzelfde: ‘Ja, ik weet het niet, ik was er niet mee bezig, het kwam gewoon niet in me op.’ De topsporter in mij beviel die antwoorden absoluut niet, iets anders in mij vond het vooral jammer dat het gevoel van zaterdag nu opeens enigszins vertroebeld raakte.

Inmiddels is de conclusie dat beide gewoon bij mij horen. De topsporter, het ego zeg maar, wil maar wat graag bij de besten horen en heeft daar ook het nodige voor over. Die andere kant van mij, zeg maar het niet-ego, nam het tijdens de beklimming van de Mont Ventoux eventjes over. Ik kan natuurlijk niet in de harten en hoofden van de overige deelnemers kijken, maar eigenlijk denk ik dat een hoop mensen het ook op deze manier hebben ervaren. Eén grote familie die met hetzelfde doel omhoog gaat, het was van tevoren een mooie gedachte en tijdens de beklimming een prachtige realiteit. Dit hele project is natuurlijk ook ontstaan vanuit een familie- en vriendenkring en van daaruit organisch gegroeid. Dat is volgens mij het grote succes van Go for Mont Ventoux: er wordt niet alleen lekker veel geld bijeen gesprokkeld, er wordt ook een enorm saamhorigheidsgevoel opgeroepen. Dit zorgt ervoor dat de deelnemers hun enthousiasme overbrengen op hun naasten en hen daarmee meeslepen in dit avontuur. Ik heb om mij heen al de nodige plannen gehoord om volgend jaar ook mee te gaan. Aan alle deelnemers daarom de taak deze intenties levend te houden door veel en met het gevoel van die dag over de beklimming van de Kale Berg te vertellen!

Scroll Up

Pin It on Pinterest