Bevroren voetbalschoen

Een schoen met een verhaal

GO!

Dit had het verhaal over een winterse zwerftocht door Drenthe moeten worden. Een ontmoeting met een oude voetbalschoen zorgde voor een andere afloop. Hoe een bevroren schoeisel het brein aan het werk zette.

Echt vroeg is het al niet meer wanner het lijf zich nog wat onwennig in gang zet. Grappig eigenlijk, hoe de bonkig aanvoelende bewegingen aan het begin van een loopje langzaamaan overgaan in een soepele, ritmisch uitgevoerde stroom van bewegingen. Het bonkige voelt altijd een tikkeltje onnatuurlijk. De ervaring leert dat je dan juist niets moet forceren, dan komt de vloeiende loop vanzelf.

Dat moment breekt pas aan het eind van het Ringpark in Meppel aan, zo’n beetje tegelijk met het besef dat er een laag kleding te veel om het hardlooplijf zit. Het vriest weliswaar nog, maar het zonnetje schijnt en de wind waait op de geplande route nog zo’n tien kilometer in de rug. Als het fietspad doodloopt op de weg naar Ruinerwold, valt de blik op een oneindige sloot en de prachtige, zachte wolkenpatronen die daar boven hangen. Tijd voor een foto en uitdoen van het windjack.

Een ruime kilometer verder ligt een nieuwe route op de hardloper te wachten. Aan weerskanten van de Oude Vaart loopt een wandelpad, meer een smalle strook voor onderhoud aan de vaart die ook kan dienstdoen als wandelpad of hardlooproute. De linkerkant loopt ergens door een weiland en lijkt op het laatst een tuin van een boerderij te doorkruisen. Beide lijken stiekeme acties van aanpalende grondeigenaren te zijn. Niet echt iets om je druk over te maken dus. Deze heerlijk koude winterdag is het de beurt aan de rechteroever. Benieuwd of deze wel een volledig vrije doorgang te bieden heeft.

Een paar honderd meter verder is die vraag natuurlijk nog niet beantwoord, wel dat er hard wordt gewerkt op de rechteroever. De hardloopschoenen proberen hopen met plantenresten te ontwijken en springen soms over achtergelaten plastic kistjes, de kleine spieren in voeten en enkels maken overuren om de oneffenheden uit te balanceren en de grote beenspieren proberen de gang er in te houden. Een voelbaar oplopende hartslag is het bewijs dat dit nog aardig wat extra energie kost. Het bonkige loopje is weer helemaal terug en zolang de ondergrond niet verandert, wordt dat geen vloeiende beweging.

Dan valt de blik op een oude voetbalschoen. De veters zitten nog in de opvallend smalle en letterlijk tot op de draad versleten schoen. Wit berijpt ligt het zwarte schoeisel in het bevroren gras. Best een mooi gezicht eigenlijk, bedenkt de hardloper tientallen meters verder. Hij keert om, legt de schoen op een andere plek voor het net iets betere Instagram-kiekje en loopt verder.

Na het tevreden gevoel over het ‘kiekje van de dag’ volgt snel de vraag wat die voetbalschoen hier eigenlijk doet. Het dichtstbijzijnde voetbalveld zal toch vele kilometers verwijderd zijn van de Oude Vaart. Hoe is dit sportattribuut hier terechtgekomen? Misschien zit er wel een verhaal in die schoen, noteert de hardloper later op de dag op Instagram. En is de ontmoeting met de voetbalschoen dan het begin van dat verhaal, of juist de finish? Voorlopig kan het nog alle kanten op…