Engelse sferen

Het was vorige week donderdag warm, zo warm dat alleen al bij de gedachte aan fietsen het zweet me uitbrak. Tikkeltje overdreven openingszin natuurlijk, maar echt ideaal fietsweer kan een omgevingstemperatuur van tegen de dertig graden wat mij betreft niet worden genoemd. Maar ja, als je de kinderen ergens anders hebt ondergebracht om de vrije dag ongestoord fietsend door te kunnen brengen, gooi je het achterwerk over een zadel heen en ga je uiteraard niet op een berg strandzand zitten luieren…

In de rij voor de supermarktkassa schiet me een mooi doel te binnen: Dwingeloo. De route er naartoe is goed voorzien van bomen en dus schaduwrijk, de natuur rondom het brinkdorp is fraai en het is ook nog mogelijk om op een inspirerende manier terug te rijden naar Meppel. Ook speelt, zoals wel vaker bij mij het geval is, een sentimenteel argument mee: we hebben de afgelopen drie jaar heerlijke vakanties doorgebracht in dit gebied.

Het begin van de rit volgt de paden die ik vorig jaar met mijn dochter op de fiets volgde op weg naar Lhee. Toen fietste ik heerlijk knus en vrolijk kwebbelend met Umai richting Nijeveen, sloeg voor haar verrassend rechtsaf de Gedeputeerde Dekkerweg in (o, we gaan dus niet naar de vijver met de steiger) en via de Eerste Nijeveense Kerkweg en rechtsaf de dorpsstraat in, gingen we vorig jaar op weg naar de Veendijk en Havelte. De eerste keer dat ik hier fietste, was in het openingsweekend van de schoolvakantie, de jongens in de fietskar en de rest van ons op de fiets. We waren op weg naar de hunebedden van Havelte en ik had op de fietskaart een mooi weggetje gevonden. Die route had iedere autochtoon ons kunnen vertellen natuurlijk, maar dan had ik vermoedelijk niet de verrukking ervaren van deze ‘ontdekking’. Het mooie van de Veendijk is het uitzicht naar links, waar aan het einde van een groene boerenvlakte het landschap zich voorzichtig maar onmiskenbaar verheft, een rimpeling in het landschap die het waard bleek om een naam te krijgen: Havelterberg.

De beklimming van deze berg begint zo terloops dat je het eigenlijk niet in de gaten hebt. Op de plek waar de weg met een knievorm overgaat in de Eursingerlaan begint het asfalt heel langzaam omhoog te lopen. Je merkt het eigenlijk alleen maar aan een gevoel dat de fiets opeens wat zwaarder loopt. Achterom kijken of de achterband wat slap staat heeft echter geen zin, de beklimming van de Havelterberg is begonnen. Na de kruising met de Busselterweg nemen stenen het roer over en zie je ook dat de straat zich met een subtiele kromming naar boven beweegt. Op de top aangekomen sloeg ik destijds met mijn dochter rechtsaf, om via Havelte rechtstreeks naar Uffelte te keuvelen, maar ik besluit nu een kleine variatie aan te brengen. Rechtdoor naar de Darperkerkweg en van daaruit richting de hunebedden. Die bereik ik echter niet, want de rit duikt iets daarvoor langs het vlinderparadijs de bossen in. Over de Holtingerweg wordt Uffelte bereikt. Die weg is daar echt prachtig vandaag: de harde zonnestralen worden door het bladerdek heerlijk gefilterd en dalen als zachtgele tinten neer op de huizen aan de ene kant en een licht verhoogd liggend weiland rechts van me. Een lekker vakantiegevoel overvalt me en ik ben weer even terug bij de rit met Umai van vorig jaar.

Na de brug over de Drentse Hoofdvaart pik ik die route weer op. De prettig overschaduwde intimiteit van de Holtingerweg maakt plaats voor een open landschap, maar niet voor lang. Even na de brug over de Oude Vaart gaat de route linksaf verder via de Anserweg. Kort daarna komt een klein juweeltje in het landschap in beeld, het landgoed Rheebruggen. Dit honderden jaren oude stuk cultuurlandschap is lang in bezit geweest van adel. Ooit stond er een havezate, maar die is begin 1800 afgebroken omdat de eigenaar geen huurder kon vinden. Jammer dat dit huis van adel er om deze bizarre reden niet meer staat, want met een beetje fantasie waan je je hier weer in de tijd dat de adel nog echt iets betekende en het eenvoudige boerenleven waar wij nu mee koketteren in werkelijkheid gewoon keihard en daardoor te kort was. Dat laatste feit doet er vandaag echter niet toe, ik dompel mij op de fiets heerlijk in de valse sferen van het eenvoudige leven op het platteland, een gevoel dat enorm wordt versterkt door de geur van pas gemaaid gras die hier en daar over het land hangt.

Flink doortrappend dwalen mijn gedachten af naar Engelse televisieseries, die de sferen van adel, het platteland en een onverbloemd verlangen naar oude tijden onweerstaanbaar doeltreffend en charmant weten neer te zetten. Met een glimlach op de mond roep ik de beelden en de sfeer op van een van de sleutelepisodes uit de tv-serie ‘Brideshead Revisited’, waarin de jonge studenten Charles Ryder en Sebastian Flyte de basis leggen voor hun vriendschap op het landgoed rond Brideshead, het kasteel van de familie van Sebastian. Het weer in de tv-serie is exact hetzelfde als vandaag en de kleine weggetjes, de geur van graslanden, de bossen en boerderijen doen me denken aan het landschap waarin Charles en Sebastian vrienden worden. Ik realiseer me opeens dat vlakbij Dwingeloo een heuse havezate staat: Oldengaerde. Qua omvang totaal niet te vergelijken met Brideshead, maar wat zou het, Drenthe heeft met deze prachtig bewaard gebleven havezate zijn eigen  Brideshead in huis! Even voorbij Ansen breek ik daarom definitief met de route van vorig jaar. Gingen Umai en ik toen over het fietspad rechtstreeks naar zwembad de Paasbergen, deze keer fiets ik om het natuurgebied heen om langs Oldengaerde naar Dwingeloo te fietsen. Daar gaat de route verder over nog zo’n juweeltje, de Bosrand. De naam zegt het al: het is de grens tussen de bossen aan de rand van het Dwingelderveld en het open boeren landschap rondom Lhee en Dwingeloo. Een aanrader!

Dit geldt ook voor het fietspad dat vanuit camping De Olde Bargen door het bos slingert en over kleine heuveltjes hobbelt richting Achter Het Zaand, de veelbesproken verbindingsweg tussen Lhee en Spier. Hier verwaaien de Engelse sferen in de open vlaktes van het Dwingelderveld. Er moet weer gewoon hard gewerkt worden op de fiets en met strak gespannen spieren wordt de terugtocht ingezet. In Ruinen besluit ik ‘achterlangs’ te rijden, langs de Wold Aa richting Ruinerwold en Meppel. Dat had ik beter niet kunnen doen, want die weg ligt dus volledig in de blakende zon. Alsof ze eindelijk z’n kans schoon ziet, overspoelt dat kreng me met een hoeveelheid warmte waar ik helemaal geen zin in heb. Met lege bidons maak ik er maar het beste van, al verlang ik vooral naar het einde. Na bijna zeventig kilometer zet ik mijn fiets thuis tegen de schuurdeur. Missie volbracht in voornamelijk vakantiestemming, meer kan ik me echt niet wensen!

Scroll Up

Pin It on Pinterest