De Mysticus

Thuis in het ouderlijk huis, veelbesproken met Brabantse tongval, is één van de rituelen het doorspitten van de lokale krant, het Brabants Dagblad, editie Tilburg. In de min of meer lokale katernen komen verhalen voorbij van mensen die ik totaal niet ken, maar wel op plekken die in het geheugen zijn gegrift. Ik koppel er vaak eigen verhalen aan vast. De ervaringen van de mensen in de krant worden daardoor tekortgedaan. Sorry mensen, maar het geeft mij het gevoel even echt terug te zijn, een halfuur ondergedompeld in de eigen Brabantse herinneringen.

De laatste keer, nog niet zo lang geleden, kwam ik opeens wel een bekende tegen. Verspreid over twee pagina’s zat ik oog in oog met het zijaanzicht van mijn held uit ‘De Nederlandse Toppen Top-40’, Fedor den Hertog. Ik vond het een beetje raar dat deze wielrenner opeens in een krant uit het zuiden van het land opdook, en begon nieuwsgierig te lezen. Al in de aanhef ging er een schok door me heen: Den Hertog heeft kanker. Waarschijnlijk de beste amateurwielrenner die we ooit in Nederland hebben gehad, is ongeneeslijk ziek, hebben zijn artsen hem twee jaar geleden verteld. Prostaatkanker.

Het beeld van de renner die naar eigen zeggen niet tegen de wind in fietst, maar er doorheen; die niet tegen een berg op fietst, maar eroverheen want dat is veel makkelijker, wordt in het interview bevestigd door de dingen die Den Hertog vertelt over de kanker in zijn lichaam. Natuurlijk was de mededeling een klap in zijn gezicht, vertelt de oud-renner, maar hij stond snel weer op ‘omdat een wielrenner na een val ook niet op straat blijft liggen’.  Den Hertog ging direct vegetarisch eten, probeert iedere dag te mediteren en doet zijn stinkende best om gelukkig te zijn met zichzelf ‘want jezelf verwijten maken is slechts verloren energie’.

De interviewer vraagt Den Hertog hoe lang hij denkt nog te leven. ‘We zien wel’, is zijn antwoord, ‘ik leef van dag tot dag.’ Het is een antwoord dat je heel vaak van ernstig zieke mensen hoort. Het is blijkbaar de levensinstelling die kan ontstaan als plannen maken zinloos is geworden. Als de toekomst is komen te vervallen, is het een stuk makkelijker om in het nu te leven. Wat mij al in het boek over de vaderlandse heuvels raakte, is dat Den Hertog altijd al veel van deze kijk op het leven gehad heeft. Terugblikkend op zijn grillige carrière komt hij tot de conclusie ‘dat hij zijn beste koersen reed als hij geen verwachtingen had’. Uit onbevangenheid ontstaan volgens hem de mooiste dingen, en zo is het natuurlijk.

Ja, Den Hertog heeft moeite met het feit dat hij door de kanker voor een groot deel de regie over zijn leven is kwijtgeraakt, iets dat de eigenzinnige wielrenner tot in zijn kern moet raken. Ja, Den Hertog heeft – mede door de karaktertrekken die hij heeft geërfd van zijn vader – zijn huwelijk op de klippen laten lopen, de relatie met zijn dochters is pas sinds kort weer enigszins hersteld en zo’n beetje iedere kenner vindt dat Den Hertog veel meer uit zijn loopbaan had moeten halen. Ja, hij was een raadsel als wielrenner, reed zowel binnen als buiten het parcours letterlijk en figuurlijk zijn eigenzinnige koers en maakte daarbij weinig vrienden. Nee, hij was in zijn privéleven zeker geen heilige, maar bleef ondanks alles of misschien wel juist dankzij deze gebeurtenissen in zichzelf geloven. ‘Want wie dat niet doet, waait weg als een blad aan een boom.’

Gelukkig is Den Hertog nog niet uit het leven gevlogen. Toen begin november van dit jaar zijn biografie werd gepresenteerd, was hij het stralend middelpunt. ‘Fedor. Eenzaamheid is de school van het genie’ luidt de titel. Kon niet beter gekozen zijn. Fedor zag de boekpresentatie mysterieus glimlachend aan, begroette de vele wielerhelden waarmee hij had gereden met – hoe kan het ook anders – eigenwijs gekozen woorden. Bleek zijn eigen sportieve loopbaan met veel zelfkennis te kunnen duiden: ‘Mijn energie haalde ik uit mijn onzekerheid.’ Ook met dat talent steekt hij met kop en schouder boven menig sporter uit.

Als je na zo’n roerig leven en met een lichaam dat de strijd tegen kanker aan het verliezen is nog steeds zo in het leven kunt staan, dan ben je een grote. Fedor de Mysticus werd hij destijds genoemd omdat er een zweem van geheimzinnigheid om hem heen hing. Iwan de Verschrikkelijke was de respectvol uitgesproken bijnaam die hij afdwong vanwege zijn vele overwinningen. Wat zou het mooi zijn als Fedor beide namen nog één keer eer aandoet door op wonderbaarlijke wijze de allerbelangrijkste wedstrijd van zijn leven in zijn voordeel te beslechten. Succes Fedor.

Scroll Up

Pin It on Pinterest