Fietstechniek

De afgelopen weken zijn er weer een paar honderd kilometer asfalt onder de racefiets doorgerold. Geen gekke uitstapjes, maar gewoon ritjes en ritten in de omgeving van Meppel. Er is hier genoeg te variëren om het niet saai te doen worden. Trouwens, de benen zijn inmiddels zo verslaafd geraakt aan harde actie dat het hen niet uitmaakt waar ze hun arbeid moeten verrichten, als de spieren maar langdurig vermogen mogen leveren. Ik wil me qua prestaties absoluut niet vergelijken met welke topsporter dan ook, maar ik begrijp nu iets meer van atleten die beweren van de pijn te genieten. Het klinkt misschien raar, maar het is echt lekker om het tempo op de fiets zo op te schroeven dat de benen beginnen te protesteren en dan maar zien of je dat een uurtje of wat volhoudt, om af en toe een intervalletje te pakken op een lang viaduct of stuk vals plat door het tempo te handhaven en dus nog meer vermogen te moeten leveren (doet echt pijn). Noem mij een junk, maar ik kan me inmiddels echt verheugen op een ritje volgens deze methode.

In een rit door onder andere het Staphorsterveld heb ik een nieuwe fietstechniek ontdekt. Nou ja, ik weet natuurlijk al langer dat je per omwenteling van de trapper veel langer kracht kunt blijven zetten door niet alleen op de pedalen te duwen, maar er ook aan te trekken. De voeten zitten immers vast aan het pedaal. Als ik snel van start wil of vaart wil houden op een helling, maakt ik dankbaar gebruik van deze methode. Gek genoeg vergeet ik deze optie weer zodra ik op snelheid ben gekomen of de top heb bereikt. Afgelopen weekeinde herinnerde ik me een tip van de een of andere wielrenner dat je altijd zowel moet duwen als trekken, want dan kun je veel meer vermogen leveren. In de open vlaktes van het Staphorsterveld tegen een forse wind in beukend probeerde ik na de duw omlaag de trappers direct daarna omhoog te trekken. Het voelt heel raar, maar het werkt (uiteraard) wel. Als ik deze techniek toepas, beweeg ik de fiets overigens wel heel lichtjes heen en weer over de lengteas. Zacht pendelend stuw ik mij op deze manier voort. Ik heb het idee dat het er heel gek uitziet, maar misschien is het wel helemaal niet waarneembaar.

Over techniek gesproken: de afgelopen trainingsritten stonden in het teken van het testen van technieken die handig of gewoon leuk zijn bij het fietsen. Ik ben namelijk ruim een maand in het gelukkige bezit van een fruitige smartphone, overigens in maagdelijke witte uitvoering. Zo’n ding heeft vele antennes aan boord, waaronder een GPS-ontvanger. Dat betekent dat mijn gangen op de fiets feilloos in de gaten gehouden kunnen worden. Eng? Big Brother is Watching You? Ja, dat zou kunnen, maar als ik mijn GPS-coördinaten vrijwillig de wereld  in strooi, maakt dat natuurlijk helemaal niets uit. Ze kijken maar! De afgelopen anderhalve week heb ik het slimme mobieltje in de achterzak van het wielershirt gestopt terwijl het gratis programma Trailguru geopend is. Dit fantastische stukje software houdt exact bij waar ik mij bevindt. Aan het einde van de rit vis ik de telefoon uit de achterzak, druk op ‘stop’ en Trailguru maakt van al die coördinaten de route die ik even daarvoor heb afgerond.

Ik ben oud genoeg om het computerloze tijdperk nog te hebben meegemaakt en kan me dus nog heerlijk verwonderen over deze mogelijkheden. Het mooiste moet ik echter nog vermelden. Die route staat namelijk met nog één druk op de knop op internet. Trailguru is gemaakt om naadloos samen te werken met de gelijknamige website, waar hardlopers, wandelaars, motorrijders, fietsers, mountainbikers en wie al niet meer hun favoriete routes met elkaar delen. Echt fantastisch, maar het wordt nog beter: Trailguru Twittert ook nog via mijn account dat ik een nieuwe route online heb gezet. Het zweet van de trainingsrit is dus bij lange na nog niet opgedroogd, of de hele wereld zou kunnen weten dat ene Robert Hertogs weer een lekker eindje heeft gefietst. Nogmaals, ik kan me nog oprecht over verkneukelen over het feit dat dit allemaal mogelijk is. Het brengt me ook op het idee dat ik binnenkort op de Mont Ventoux mensen heel makkelijk op de hoogte kan houden via Twitter. Alles staat of valt natuurlijk met een goede dekking van het telefonienetwerk in Zuid-Frankrijk, maar het zou natuurlijk erg leuk zijn als ik via Twitter mijn persoonlijke ervaringen over ‘Go For Mont Ventoux’ deel met het thuisfront. Ik ga er in ieder geval voor.

Geïnteresseerd? Iedereen met een Twitter-account kan me volgen via twitter.com/robkekletst. De routes zijn op Trailguru te vinden. Tot slot is er ook nog een RSS-feed van de routes te vinden.

Scroll Up

Pin It on Pinterest