Filosofie van de heuvel

Ilja Leonard Pfeijffer en Gelya Bogatishcheva stappen op een dag op de fiets. Hij is dichter en zij is fotograaf, maar nog veel meer een vrije ziel. Ze hebben elkaar nog niet eens zo lang geleden ontmoet in een kroeg in Leiden.

Het doel van hun fietstocht is Rome, al is dat eigenlijk helemaal niet belangrijk. Doelen zijn voor ‘stomme wielrenners’. Die rijden rondjes. Stomme rondjes. Zo snel mogelijk ook nog. Maar of je nu langzaam of bloedsnel ergens naartoe rijdt, uiteindelijk ben je op dezelfde tijd op die plek.

Ilja en Gelya zijn geen echte wielrenners. In gewone kloffie op alles behalve lichtgewicht fietsen, nauwelijks bagage en zonder al te veel planning begeven ze zich op een pad met vage contouren. Dat is maar goed ook, want als je te veel met je doel bezig bent, bereik je het nooit. Ilja heeft duidelijk een filosofische instelling, maar verzuimt niet om zonder opsmuk verslag te doen van de reis, die juist daardoor tot leven komt.

Ilja heeft, in tegenstelling tot Gelya, totaal geen fietsconditie. Rijdt op een stokoude Batavus die hij bij een Turkse fietsenmaker heeft gescoord in Leiden. Hij is bang voor de heuvels, bang voor de fysieke inspanning, bang om de top niet te halen. Hij bedenkt filosofieën over de heuvel, die zich blijven ontwikkelen met de ervaringen die de dichter opdoet met het klimmen en de tocht. Ook een filosofie is blijkbaar een reis.

Ilja ontdekt op zijn reis met Gelya uiteindelijk de ware filosofie van de heuvel. Ik dacht altijd dat je gewoon aan een klim begint en vooral bezig moet zijn met al die momenten die zo’n berg je oplevert. Leuk geprobeerd, zou Ilja zeggen, maar toch te veel een filosofie van een stomme wielrenner. Geen echte filosofie, maar een truc om het doel, de top, te bereiken. Ook Ilja en Gelya bereiken hun doel, maar het ligt niet in Rome. Dat is immers het doel dat ze zich van tevoren hadden gesteld. Hun echte doel bereikten ze juist omdat ze het er niet over hadden gehad aan het begin van hun reis.

Ik kan echt smullen van deze waarheden. Omdat ze namelijk waar zijn. Maar de mooiste filosofie van de heuvel is toch die van Gelya. Klein, mooi, een sterke vrouw, maar ook een meisje, vrij en dus zeker niet de vriendin van Ilja, gaat ze ‘prosto tak’ door het leven. ‘Gewoon zo’, waarom zouden we moeilijker doen dan dat. Is wat mij betreft ook heel goed toepasbaar op heuvels. Een filosofie geschikt voor iedereen. Ook voor stomme wielrenners dus. Zoals ik.

Filosofie van de heuvel
Scroll Up

Pin It on Pinterest