Filosofie van de schone was

De vuile was doen, ik vind het een lekker karweitje. Was sorteren, wasjes draaien, ophangen aan rekken, kleerhangers, verwarmingsbuizen, afhalen en opvouwen, ik doe het vrijwel altijd zonder morren.

Het is de eenvoud van het ene stapeltje wegwerken en transformeren tot een andere stapel. En dat een aantal maal herhalen. Niet meer en niet minder. Wie in staat is gedachten over de grootte van die stapels tot stilstand te brengen, is eigenlijk aan het mediteren. Zen en de kunst van het omzetten van een ongeordende stapel droge kledingstukken in een netjes gerangschikte verzameling opgevouwen kledingsoorten. Zoiets.

Eén gedachte heb ik nog niet genoemd. Het is dan ook meest gevaarlijke. Puur vergif voor het plezier dat de was een mens kan bezorgen. De hersenkronkel dat je zinloos bezig bent omdat de was steeds in vuile toestand terugkeert. Je bent nooit klaar. Ik heb echt heel hard moeten werken om te kunnen glimlachen om deze gedachte. Hij lijkt namelijk zo waar. Natuurlijk komt er na vier stapels schone was weer een vijfde stapel vuile. Je kunt er behoorlijk somber van raken als je tevreden naar de schone, netjes opgevouwen was kijkt. Waarom steeds weer die was?

Die vraag is de verkeerde vraag. Of beter nog: het is helemaal geen vraag. Het is een feit. Dingen keren terug. Steeds weer. Verzet heeft geen zin. Word je slechts moe van. Of depressief. Of agressief, opstandig, kwaad, cynisch, moordlustig, noem maar een gemoedstoestand. Na iedere vakantie komt het werk, na het oude jaar volgt onvermijdelijk een nieuw, ieder weekend wordt meedogenloos afgekapt door de doordeweekse beslommeringen en een plant groeit vrolijk verder na iedere snoeibeurt. Ziehier de filosofie van de schone was. Er is geen begin en eind, slechts een oneindige reeks cirkelbewegingen. Het leven.

Scroll Up

Pin It on Pinterest