Fotosafari

Lidia schaafde met haar zus haar zangkunsten bij, Umai was met hartsvriendin Tessa naar Vledder, dus hadden wij mannen weer eens een echt mannenmiddagje. Bij alles wat ik voorstelde, ontsnapten klanken uit hun kelen die het ergste deden vrezen voor het verloop van het mannenuitje. ‘Gewoon doorpakken, ze genieten heus wel’, waren de woorden van Lidia waarmee we uiteraard gewoon op pad gingen.

De keuze voor de Besthmenerberg bleek zoals stiekem gehoopt een schot in de roos. Josse en Tamas hadden er zin in. Ze wezen me regelmatig op padenstoelen of andere dingen die ik moest fotograferen. Het ‘Mag ik zien, mag ik zien’ na afloop van iedere foto was even voorspelbaar als vertederend. Een wandeling werd een fotosafari van ons drieën. Genieten.

Ook mooi: ik had een bepaalde route in mijn hoofd, maar daar kwam helemaal niets van terecht. De mannen zagen de wegen waarover wij moesten gaan. Ik liet mee meevoeren. Als het volgens mijn richtinggevoel te ver afdreef van het vertrekpunt, probeerde ik hen met spannende dingen te verleiden om toch vooral linksaf te gaan als zij rechtdoor wilden. Lukte ook nog.

Uit het niets kondigde Tamas aan dat hij heel erg moe was. Gaf niets. Op dezelfde manier als daarvoor struinden we met z’n drietjes door het heuvelende bos van Steile Oever vlakbij Ommen. Toen de mannen de auto zagen staan, namen zij de kijklijn als route. ‘Wie het eerst bij de auto is’, riep ik. Drie keer raden wie triomfeerde(n).

Scroll Up

Pin It on Pinterest