Geluidsmuur

Een slimme fietser kijkt eerst hoe de wind waait en plant dan een rit. Goede raad als je iets te kiezen hebt, maar als het doel al vaststaat, rest slechts volharding aan de geplande koers.

De wind laat ’s ochtends niets te raden over: fietsers moeten hun best doen om snelheid te maken. Een scheut van frustratie schiet door het hoofd van de man die vandaag nieuwe wegen gaat berijden. Nieuw voor hem, want de oude dijken die ten zuiden van Kampen het land beschermden tegen de Zuiderzee liggen er al heel lang. Ze liggen helaas ook precies tegen de wind in vandaag.

Die dijken stammen uit een tijdperk dat de Hollanders hun reputatie van waterbeheersers nog moesten opbouwen. Zwaar geteisterd gebied is het. De Zuiderzee stormde maar al te vaak het land binnen alsof die dijkjes er niet lagen. Leeg land is het ook. De naam Noordeinde betekent hier ook iets. Ooit eindigde het land hier en maakte respectvol plaats voor het water. De wind weet wel raad met deze leegte, blijk ook vandaag. Moeiteloos vult de vluchtige kracht ieder stukje van het kale land. Hard werken. Hard geluid ook, de wind wentelt oorverdovend om de oren, de bulderende lach van de overwinnaar.

De fietser worstelt zich naar Elburg. Heeft zich slechts in de route verdiept, niet in de historie die deze aandoet. Elburg associeert hij met de strakke nuchterheid van poldernederzettingen. De waarheid blijkt een prachtig vestingstadje te zijn. De rechtlijnigheid van het oude centrum is opvallend. Als de fietser later wel zijn huiswerk heeft gedaan, leert hij dat Elbug van 1392 tot 1396 op een andere plek is neergezet. De Hanzestad viel in de ogen van de toenmalige bestuurders te vaak ten prooi aan de Zuiderzee. Het stratenplan ontstond op de tekentafel van een rechtlijnige expert. Planmatig ontwerp van steden bestond dus ook in de late middeleeuwen al. Toch nog bijna goed geassocieerd dus…

Het plan is om na Doornspijk de oversteek naar de Veluwe te maken. Na Nunspeet blijkt het noodzakelijk om een tijdje naast de A28 te fietsen. Het fietspad golft en kronkelt prachtig naar het Zuiden. In het hoofd van de fietser vlamt een ontevreden gedachte op over herrie die deze idylle verstoort. Inwendig glimlachend stopt hij deze gedachtestroom met de nuchtere constatering dat het geluid van voorbij razende auto’s bij lange niet het niveau heeft van de geluidsmuur die hij een uur geleden heeft getrotseerd. Grappig: ook hier wint de wind het van de mens.

Het slot van de tocht loopt door de beschermende bossen van de Veluwe naar Harderwijk. Een paar uur geleden voelde de fietser op de dijk langs het Zwarte Water al dat de wind behoorlijk tekeer gaat. Als hij een foto neemt van het punt waar de Vecht en het Zwarte Water samenkomen, bedenkt hij dat er een hem bekende weg over de Veluwe naar Harderwijk loopt. Op de IJsselbrug bij Zwolle is hij zelfs even in de verleiding direct de Veluwe in te duiken. Had een boel wind gescheeld. Toch blij dat deze karakterloze optie snel terzijde is geschoven, duikt de wielrenner in het zwembad van zijn gastvrouw. Het water kan ook je vriend zijn.

Scroll Up

Pin It on Pinterest