Gevaarlijke rotsen

Ergens aan het einde van juli zijn we met zijn vijven nog steeds aanwezig in het zuiden van Bretagne, maar de gedachten zijn alweer afgedwaald voorbij het onvermijdelijke einde. Een heerlijke, tijdloos aanvoelende periode is daarmee voorbij. De kracht van de gedachte.

Het is vrijdagavond en het vertrek van de volgende dag hangt zwaar op onze schouders. Tijd voor afscheid. We besluiten nog een laatste keer naar de stoere rotsen van de ‘Grand Mont’ te gaan. Ook voor ons het symbool van Bretagne.

Tegen zonsondergang zijn we er. De lucht schenkt ons een blijvende herinnering. Ook de golven doen hun best in onze hoofden te blijven rondspoken. Mijn ogen zoeken een redelijk veilige weg naar beneden. Vier van ons klauteren omlaag. Lidia blijft achter. Ze is niet zo’n held op steile hellingen…

Geen van de kinderen is bang op de rotsen. Trefzeker gaan ze omlaag. Ik houd ze in de gaten, maar laat hen ook hun gang gaan. Ik vertrouw ze inmiddels. Ze hebben bewezen dat ze dit soms lastige karwei aankunnen. Tamas spant de kroon. Zonder aarzelingen kiest hij de juiste weg. Fier overeind en helemaal in balans zie ik zijn lijfje de diepte in verdwijnen. Kanjer!

Ook nu zie ik niemand bezig op de rotsen. Wandelaars genoeg, maar ze blijven keurig netjes op het plateau. Ben ik onverantwoord bezig door onze kinderen hier ‘los te laten’? Het is niet de eerste keer dat deze gedachte in mij opkomt. De conclusie is steeds hetzelfde: nee, ze kennen de gevaren, weten wat ze kunnen en nemen geen onnodige risico’s. Hoop ik…

Terug in Nederland lees ik een paar weken later ’Beware Dangerism!’ van Gever Tulley. De auteur constateert in dit TED-boek dat we kinderen tegenwoordig veel te veel beschermen. Dat is volgens hem niet goed, omdat ze zo hun eigen grenzen niet leren kennen en mede daardoor ook niet weten hoe ze een situatie moeten beoordelen. En dat is pas echt gevaarlijk. Tulley vindt daarom dat we kinderen juist veel meer ’gevaarlijke’ dingen moeten laten doen. Helemaal mee eens!

Scroll Up

Pin It on Pinterest