Gevecht in mijn hoofd

2 min leestijd

Het plan van deze zaterdag is om een kilometer of tien te gaan hardlopen in een vlot tempo en tegelijkertijd de beginselenen van het ChiRunning te oefenen. Het leek een leuk idee, alleen moet je dan niet met te veel zaken tegelijk bezig zijn…

Aan niets is te merken dat vandaag de maand oktober bijna ten einde is. Het is heerlijk lenteweer en onder de korte sportbroek steken twee gretige benen uit. Een paar honderd meter gaat het relatief relaxed richting de Oeverlanden. In mijn hoofd is het helaas minder rustig. Ik ben druk bezig de lessen ChiRunning uit de basiscursus van vorige week in praktijk te brengen. Rug recht, hoofd niet te ver naar voren steken, lijf licht naar voren laten hellen, voeten ‘afpellen’ van de stoeptegels, netjes optillen en het liefst onder je zwaartepunt laten neerkomen, het valt niet mee om dat allemaal tegelijkertijd voor elkaar te krijgen.

Als ik linksaf de Oeverlanden oploop, ben ik het geworstel met de materie zat. Ik besluit me te concentreren op de voeten. Korte stappen maakte ik sowieso altijd al. Ik ga vandaag daarom voor het creëren van een mooi ‘voetenwieltje’. Als dat goed voelt, kan ik eventueel op andere zaken gaan letten. Het tempo gaat bewust omhoog als ik het weggetje tussen de weilanden bereik. Het is hier altijd mooi en vandaag met het heerlijke zonnetje dwalen de gedachten tijdloos af. Heerlijk als je gewoon een stukje wilt hardlopen, maar minder handig als je jezelf een nieuwe hardlooptechniek wilt aanleren. De concentratie herpakken op de nieuwe hardlooptechniek blijkt mogelijk, maar het lopen voelt dan geforceerd. Bah!

Het zandpad langs de verlegde Hoogeveense vaart wordt op deze manier een gevecht in het hoofd tussen lekker lopen, bezig zijn met techniek en de wil om er een snelle loop van te maken. Ook het zandpad aan de andere kant van het kanaal en de Rechterenweg leiden niet tot een staakt het vuren. Het tempo blijft verrassend genoeg hoog, maar met de brug bij de Intratuin in zicht gooi ik het roer om. De trainingen op de trap bij het tuincentrum en anderhalve kilometer daarna bij het viaduct over de A32 zijn nog intensief, maar daarna is het tijd voor de ‘relaxstand’. In een ontspannen tempo maak ik nog een lekkere lus door Meppel. Het voelt een stuk relaxter en dat schept ruimte om soms ‘stiekem’ toch nog bezig te zijn met het voetenwieltje.

oeverlanden reestdallusje

De route van het ‘gevecht’ is op Strava te bekijken.

Scroll Up

Pin It on Pinterest