Gevierendeeld

Hoe relatief kunnen problemen achteraf zijn. De column hieronder in het novembernummer van Publish staat bol van de vrees voor de complexiteit van het toen aanstaande Mac OS X. Inmiddels werk ik al vele jaren probleemloos en met veel plezier met dit besturingssysteem. Het kan verkeren, inderdaad…

Er was een tijd dat ik bij de aankondiging van een nieuw stuk software of Mac OS niet kon afwachten eer al dit fraais mijn richting in zou komen. Die tijden zijn echter veranderd, en of het nu komt doordat ik ouder en wijzer ben of blasé, updates zorgen steeds vaker voor een turbulente stroom van gemengde gevoelens. Opgetogenheid over de fraaie dingen die het pakket kan, het gemak waarmee ik met dit Mac OS kan werken, maar ook een bijna verlammend gevoel dat het prachtige nieuwe Mac OS ook betekent dat ik mijn favoriete programma’s moet opwaarderen, om nog maar te zwijgen van de extra hoeveelheid RAM die in het diepe duistere achterwerk van mijn iMac moet worden geschoven. Up Yours met die software inderdaad, maar uiteindelijk winnen mijn nieuwsgierigheid en mijn bezeten verlangen naar een state of the art Mac het van eerder genoemde negatieve krachten. Ik aanvaard dan maar gelaten dat de door driftig experimenteren tot stand gekomen stabiliteit van mijn iMac daarmee even tot het verleden behoort.

Zo vergaat het mij ook met Mac OS X, waarvan de geclaimde stabiliteit en kracht mij optimistisch stemmen, maar waarvan de complexiteit mij ronduit angst inboezemt. De marketingmachine van Apple zegt eufemistisch dat Mac OS X is gebaseerd op Unix, maar dit besturingssysteem ís natuurlijk Unix. Het feit dat daar overheen een interface is gelegd die doet denken aan Mac OS doet daar niets aan af, net zomin als de mogelijkheid software te gebruiken die nu onder OS 9 draait. Mac OS X is en blijft een Unix-besturingssysteem waarvan ik helemaal niets afweet en waarvan ik nog geen idee heb hoe de problemen op te lossen.

Nu duik ik in de systeemmap en met goed denkwerk kom ik er veelal wel uit. Met hetgeen ik weet van OS X zal het helemaal niet makkelijk zijn om hier hetzelfde te doen. Ik zie twee mogelijke scénario’s: in het ene transformeer ik in korte tijd tot een Unix-nerd en in het andere in een kluizenaar die koppig en gefrustreerd met OS 9 blijft werken. De werkelijkheid is waarschijnlijk nog erger: ik zal gevierendeeld worden tussen de wil om bij te blijven en het enthousiasme over de functies van OS X aan de ene kant en anderzijds de dodelijke vermoeidheid over de vele updates en de noodzaak mijn iMac uit te rusten met een flinke dosis extra geheugen. Help!

Scroll Up

Pin It on Pinterest