Glooiende glorie

Wat kan de vrije donderdag tot heerlijk zijn, zeker als het mooi weer is en er tijd over blijkt te zijn voor een paar uurtjes op de fiets. Gisteren was zo’n donderdag. Het doel was om in ieder geval de Woldberg te nemen en van daaruit op een mooie manier de Havelterberg te overwinnen.

De aanlooproute loopt over het weidse landschap tussen Nijeveen , Wanneperveen en Giethoorn, met op het laatst stuk uitzicht op de torens van Steenwijk en Zuidveen. Met d’Olde Veste aan de rechterkant van het stuur en de Groot Verlaat aan de andere, komt de watertoren vlak bij Witte Paarden in beeld, en daarmee het besef dat die op een verheffing in het landschap ligt die minstens zo hoog is als de Woldberg.

Via Tuk gaat het over het spoor en onder de snelweg, een bocht naar links, even aanzetten en daar sta je dan op de top, maar nog steeds niet op het hoogste punt, want dat wordt hier al een tijdje bereikt door een flink aantal traptreden te slechten op de uitkijktoren. Beetje flauw eigenlijk. Heeft de aarde zich met veel moeite weten te verheffen, zetten wij er iets hogers neer. Ik wil desondanks een foto nemen, kom er maar niet uit en besluit het iets anders aan te pakken. Dat moet een grappig gezicht zijn geweest, een mijnheer in kek blauw wielerpak die op zijn rug onder een toren ligt met een telefoon in de hand.

Op de vervolgroute ontrolt het landschap zich in al zijn glooiende glorie. Af en toe een fietspad nemend dat teerhartige eigenaars van al te dure racefietsen maar beter links kunnen laten liggen, bereik ik Eesveen. Daar is de aarde weer plat, maar de weidsheid heeft zeker ook wat. Bij Kallenkote duik ik wederom een fietspad op, dat mij uiteindelijk langs de militaire basis brengt. Ik heb het niet zo op militair vertoon en ik snap eerlijk gezegd ook niet dat ze steeds van die mooie stukken natuur aan flarden mogen scheuren met hun mobiele wapentuig. Levert wel een fraai fietspad op.

Vlakbij het theehuis bereik ik de doorgaande weg naar Wilhelminaoord. Ik sla echter rechtsaf, fiets door naar Darp, snijd het dorp aan de linkerrand aan, neem de bocht naar links en race de berg op. Inmiddels een overbekende weg, maar nog steeds een favoriet. De weg naar Nijeveen is van hieruit ook erg fraai. Bij de 1ste Nijeveense Kerkweg stop ik even omdat het kerkje nu eindelijk eens vereeuwigd moet worden. Nu pas vallen de groengekleurde ramen mij op. Zou mooi geweest zijn als dat moment van verwondering was achtergebleven in de camera. Helaas, dat moment terugroepen is voorbehouden aan echte kunstenaars…

Scroll Up

Pin It on Pinterest