Gorp en Rovert

Het was koud vandaag. Een dag dat het woord ‘gevoelstemperatuur’ weer eens echt iets voorstelt. Het weerhield ons er niet van om een heerlijke, lange wandeling te maken door het landgoed Gorp en Rovert ten zuiden van Goirle.

Ik heb er vroeger heel veel rondgelopen en mijn schaatswortels liggen op de vennetjes die zich hier in de bossen schuil houden. Ik kon me de rommelige, ietwat vervalen boerderijen van het buurtschap Breehees aan de rand van het landgoed nog herinneren. Ze staan er nog steeds zo. Blijkbaar hebben de mensen met te veel poen en een overmatige restauratiedwang ze nog niet gevonden. Mooi zo.

De Rovertse Leij mag ongetemd door Gorp en Rovert meanderen. Mooi, zo’n beekje dat zich, diep weggezonken in zijn zandbedding, kronkelend een weg baant door een bos. Het was er vandaag erg sfeervol. De plassen waren bedekt met een dun laagje ijs, de wind wakkerde het wintergevoel verder aan en de zon die hier en daar tot de grond wist door te dringen, bleek krachteloos.

Het deerde eigenlijk helemaal niemand. Hertogjes zijn namelijk goed in wandelen. Vooraf wordt er wel eens wat gezeurd, maar eenmaal onderweg blijkt hier vrijwel altijd niets meer van. In tegendeel. Ruim tweeënhalf uur buiten geweest en geen kind dat klaagde over de kou. Ze genoten blijkbaar te veel. De ouders dus ook.

Scroll Up

Pin It on Pinterest