Halogeentraining

De avonden lengen al lekker, maar het drukke huishoudelijke gedoe maakt dat het eigenlijk vaak net iets te vroeg donker is voor een trainingsritje op de racefiets. Het weerhoudt me er niet altijd van op de fiets te stappen, maar helemaal lekker zit je dan toch niet op het zadel. Een tijdje geleden heb ik de racefiets daarom voorzien van twee houders waar een wit en rood halogeenlampje op geklikt kunnen worden. Geeft een veilig gevoel voor mezelf, maar ook de gedachte dat ik andere weggebruikers niet de stuipen op het lijf jaag door plotseling vanuit het donkere niets op te duiken, stemt tevreden.

Gisterenavond stond mijn lief onverwachts snel weer op de stoep na de wekelijkse wandeling met de buurvrouw. Het huis was verder aan kant, dus kon er nog net voor het donker een ritje in de dag geperst worden, dacht ik. Al fietsend ontstond het plan: zo veel mogelijk klimmetjes in de route opnemen. De uitvoering startte met de lus van de Ruinerwoldseweg over de A32, gevolgd door het klimmetje vanuit Havelte naar de gelijknamige berg, iets later werd het viaduct over het Steenwijker Diep  bedwongen, vrijwel direct gevolgd door het hoogtepunt van de ‘klimstage’: twee bestijgingen van de bult waar Steenwijkerwold op ligt. Eerst over de Ruxveense weg, dan de afdaling over de Lage Egge en ten slotte weer omhoog over de Thijendijk.

Het is erg mooi daar, dus kon ik niet zo goed afscheid nemen. De rit werd een eindje voortgezet in de richting van Basse. Het werd echter al behoorlijk schemerig, gevaarlijk schemerig zelfs op dit soort eenzame, onverlichte wegen. Tijd om de lichten te ontsteken dus. Met een flinke boog ging het vanaf de glooiingen rond Steenwijk via Giethoorn naar huis. De laatste klim over het Meppeler Diep werd glorieus afgeraffeld, waarmee deze halogeentraining van ruim 50 kilometer ten einde was gekomen.

Scroll Up

Pin It on Pinterest