Hardlopen op bergschoenen

GO!

Het plan spookte al langer rond in mijn hoofd. Na de wandeling van vanavond weet ik het zeker. Ik ga de Mont Ventoux hardlopend bedwingen. Van mijn fysiotherapeut hoeft hardlopen niet tot rugpijn te leiden, mits ik niet te grote passen maak. Deal!

Rustig wandelen doe ik al een tijdje niet meer. Ook vanavond zet ik flink druk op de beenspieren om de 'Noordoostlus' af te werken. Het is al donker als ik richting Hesselingen loop. Het park is een van de pikdonkere stukken op de route en dus is het zaak om op te vallen, soms best lastig als donkere gestalte die mensen vaak niet verwachten tegen te komen. Lang leven het hesje met reflecterende strepen.

Na Hesselingen komt de brug over het Meppelerdiep in zicht. Hier zet ik meestal wat extra aan om de hartslag wat op te jagen. Het roept onmiddellijk een sportgevoel op. Een tijdje terug liep ik er zelfs hard tegenop, maar dat moest ik de volgende dag bekopen met rugpijn. Toen was de rug er overduidelijk nog niet aan toe, maar vandaag ligt dat pijnpunt vele kilometers op de wandelschoen en een mooi aantal uren op de toestellen en rubberen vloer van de sportschool achter me. Vandaag blijft het tempo hier echter ongewijzigd. De 'Noordoostlus' is ruim tien kilometer lang. Ik ga nu nog geen energie verspillen.

Als de Centuurbaan onder de voeten door glijdt, zit ik weer in de flow van een pittig wandeltempo. Alhoewel: een flow is het eigenlijk ook niet echt. Het is meer het onderdrukken van een drang om nog sneller te gaan lopen. Maar dat zou op snelwandelen gaan lijken. Helemaal loslaten zou ook kunnen, maar dan wordt het 'gewoon' hardlopen. Met een tempo van rond de 7,5 km/u gaat het verder richting de Allee en het niemandsland tussen de spoorlijn naar Steenwijk en de A32. Bij daglicht geniet ik van dit typische stukje Meppel. Nu is het vooral pikdonker en biedt dit zwarte gat alle ruimte voor mijn gedachten. Die zijn 1200 kilometer verder. Wordt het in september wandelend de Ventoux op, of toch maar hardlopend? Mijn hart weet het wel. Ja, maar je hebt nog nooit hardgelopen, denk aan je kwetsbare rug en de vele vuren training die nodig zijn, sputtert het moeiteloos vanuit mijn hoofd.

Wandelroute Noordoostlus Meppel

De route buigt vanuit het Ringpark de Oosterboer in en kronkelt daar tussen de huizen richting ziekenhuis. Daar volgt nog een redelijk donker stuk terug naar het centrum van de stad. Op de kaart is het één rechte streep, maar vreemd genoeg ervaar ik het nooit als zodanig. Terug in de bebouwde kom zie ik de trappen al tegen de Bekinkbaan leunen. In een impuls zet ik een versnelling in en vlieg de trappen op, handhaaf die snelheid op de Bekinkbrug, dender de trappen aan de overkant af, hol Jopie's bikbar voorbij en keer pas na het station terug in normaal wandeltempo. Wow, dat is lekker!

Even later loopt een man in lichtgevend gestreept hesje op zijn bergschoenen en met een pet op zijn hoofd hard door het Wilhelminapark. En weer iets later herhaalt dit tafereel zich voor de derde maal door de Rembrandtlaan. De laatste 700 meter van de 'Noordoostlus' worden moeiteloos hardlopend afgelegd. Als ik morgen geen rugpijn heb, ga ik hardloopschoenen kopen, noteer ik in Strava. Na vanavond staat het vast: ik ga de Mont Ventoux hardlopend beklimmen!