muurbloem krijttekening

Highscore, Mate

GO!

Jaren geleden bracht een Australisch stel Kerst door bij vrienden van ons. Ze waren Europa aan het `doen` en rustten een paar weken bij hen uit. Ze kwamen soms bij ons over de vloer en zagen mij dan fanatiek bezig met MacBrickout.

Deze `game` is een van de vele varianten van het spel waarin de speler met een balletje en een digitaal slaghout een stenen muur aan diggelen moet zien te krijgen. Paul, spreek uit Pohl met zwaar Australisch accent, zag mijn geploeter geamuseerd aan en zei met extra smerig aangezette grijns dat dit toch echt beter kon. Ik maakte plaats en gaf hem, geheel gerust op de afloop, met alle plezier de muis in handen. In het begin bakte hij er inderdaad niet veel van, maar Paul bleek een snellere leerling dan ik. Ach ja, hij was ook een stuk jonger en `dus` beter in computerspelletjes.

Een traditie was geboren: steeds als Paul en ik bij elkaar waren, ging de Mac aan en werd er om het hardst gestreden. Ik had als voordeel dat ik tussentijds kon oefenen en dat was maar goed ook, want het grootste deel van de tijd stond de vriendelijke maar vingervlugge `Aussie` ver bovenaan. Met Oud en Nieuw was het weer raak. Het was zo`n heerlijke avond die je doorbrengt met mensen die erg vertrouwd zijn, waardoor je gewoon de dingen doet waar je op dat moment zin in hebt, en omdat iedereen dat doet is het ook helemaal oké. Soms was iedereen bij elkaar voor geanimeerde gesprekken, dan viel het gezelschap weer uit elkaar in kleinere groepjes met elk hun eigen bezigheid, om daarna waar samen te komen, enzovoort. Echt een avond waarvan je wenst dat ie nooit voorbij gaat.

Onnodig te zeggen dat Paul en ik regelmatig het record MacBrickout aan het verpulveren waren. Zat ik aan de keukentafel te kletsen, klonken er vanuit de huiskamer oerkreten , gevolgd door jammerlijke keelklanken. Soms was het lang stil, en dat betekende meestal dat het goed ging, heel goed. Aan het eind van zo`n periode kwam Paul met een triomfantelijke grijns op zijn Australische smoelwerk binnenlopen: `Highscore, Mate.` Grrrr, dat kon ik natuurlijk niet op me laten zitten, enzovoort, enzovoort. De animositeit tussen ons was zo groot dat ik weken nadat ze terug waren gekeerd naar Cairns hem nog een mail heb gestuurd met daarin een schermafbeelding van de kersverse highscore. Paul kon er wel om lachen...