Hoe werkt Zero Ink (Zink)

Polaroid heeft een printer ontwikkeld die afdrukjes maakt zonder dat hiervoor ook maar één microdruppel inkt nodig is. Als die printer in een camera kan worden gestopt, betekent dit de glorieuze terugkeer van de Polaroidcamera!

Polaroid noemt het product Zink, een samenstelling van de woorden ‘Zero Ink’. Een naam die de kern van de zaak perfect weergeeft omdat voor het printen van afbeeldingen met dit product immers niet langer inkt nodig is. Dat het een productnaam is die best lekker in het gehoor ligt, zal zeker ook hebben meegespeeld bij het bedenken van deze naam. Het onderzoek dat tot Zink heeft geleid bestaat uit twee componenten: door onderzoekers van Polaroid eigenhandig gefabriceerde kristallen die door verhitting een bepaalde kleur aannemen en de techniek om dit verhittingsproces zeer precies te laten plaatsvinden. Tezamen zijn deze vindingen volgens Polaroid in staat om ieder denkbare kleur met grote helderheid, slijtvastheid en waterbestendigheid te reproduceren.

Kleurlagen

We laten de reclameslogans even voor wat ze zijn en concentreren ons op de techniek achter Zink. Het hart van deze technologie wordt gevormd door het speciale papier. Dit papier bestaat uit een relatief dikke drager (onderlaag) en beschermende buitenlaag, met daar tussenin drie dunne lagen met speciale kristallen die als kleurstof dienst doen. Deze drie lagen bevatten ieder kristallen van een verschillend type en zijn in staat om respectievelijk de kleuren geel, magenta en cyaan te vormen. Dit zijn dezelfde kleuren die drukkerijen gebruiken om drukwerk te fabriceren (zie mijn artikel ‘Hoe is het mogelijk dat we kleuren kunnen zien’). De drie lagen zijn samen ongeveer even dik als een gemiddeld menselijk haar. De kleurlagen zijn op kamertemperatuur kleurloos. Alle lagen tezamen zien er qua kleur en dikte precies hetzelfde uit als elk andere papiersoort: wit en dun.

Thermisch

Een minstens zo belangrijk onderdeel van Zink is de wijze waarop de kleuren in de drie lagen tot stand komen. Zink maakt hiervoor gebruik van een thermisch printproces, maar wel een variant die nog nergens is vertoond. Thermische printers ontwikkelen de afzonderlijke kleuren waarmee de eindkleur wordt samengesteld namelijk één voor één. Zink doet dit echter in één keer met behulp van een speciaal ontwikkeld thermisch proces. Ieder type kristal krijgt pas kleur als het met een bepaalde intensiteit en gedurende een bepaalde tijd wordt blootgesteld aan warmte. Door te variëren met de mate van hitte en de periode waarover het papier hieraan wordt blootgesteld, worden bepaalde kleurkristallen al dan niet geactiveerd in een bepaalde mate en ontstaat een bepaalde kleur.

Activering

Stel dat een bepaalde kleur oranje uit de Zinkprinter moet rollen, een oranje dat is samengesteld uit honderd procent geel en zestig procent magenta. De thermische printkop verhit het papier op die plek dan gedurende korte tijd heel intensief. Dit is genoeg om op die bewuste plek de kristallen in de ‘gele’ laag van het papier allemaal te activeren en honderd procent van de kleur geel te vormen. Om zestig procent magenta te vormen op de plek, verhit de printkop het papier minder sterk, maar wel langer. Op deze manier van verhitten reageren de kristallen in de ‘magenta’ lag van het papier en vormen zo zestig procent magenta. De magenta en gele kristallen vormen zo tezamen de gewenste kleur oranje.

Hittepuls

Had de eindkleur ook een cyaan component gehad moeten hebben, dan zou de printkop het papier nog langer hebben verhit, maar dan op nog lagere temperatuur. Dat is de kern van het procedé: een bepaalde combinatie van intensiteit en duur van hitte activeert de ene soort kristallen wel maar laat de rest met rust. De Zinkprinter heeft op deze manier genoeg controle over het printproces om zeer nauwkeurig kleuren te kunnen reproduceren. Een Zinkprinter is voorzien van een groot aantal van deze verhittingselementen, die netjes in een rij staan opgesteld. Als het papier langzaam onder deze printkop doorschuift, vuren deze elementen honderden miljoenen hittepulsjes af op het papier en activeren daarmee de kristallen in minieme stukjes van de papierlagen. Dit is te vergelijken met de pixels die een gewone inkjetprinter produceert.

Waardige opvolger

Polaroid heeft inmiddels al een kleine printer op de markt gebracht die gebruikmaakt van deze technologie. Op de website van Zink is een filmpje te zien van een printertje dat met een standaardkabel wordt aangesloten op een mobiele telefoon. De foto’s die hiermee zijn geschoten, schuiven daarna redelijk snel uit het printertje. De foto’s zijn zo te zien kleiner dan het standaardformaat 15 x 10 centimeter. Al met al is dit natuurlijk geen ‘killer app’, hoogstens een gadget voor technologiegeile consumenten. Het is natuurlijk leuk om eenvoudig en snel een printje te kunnen maken van een foto uit je gsm, maar het echte werk ontstaat pas als diezelfde gsm in staat is om zelf dat printje te produceren. En de geschiedenis leert ons dat deze miniaturisatie uiteraard slechts een kwestie van tijd is. Als de technologie van Zink in de toekomst zodanig kan worden verkleind dat er in een apparaat met het formaat van een Blackberry of iPhone zowel een telefoon als een camera en bijbehorende Zinkprinter past, dan heeft Polaroid een potentiële winnaar in handen. Inderdaad een meer dan waardige opvolger van de roemruchte Polaroidcamera!

Scroll Up

Pin It on Pinterest