IJstijdranden

In de auto ervaar je Schokland als een uit de kluiten gewassen verkeersdrempel, en toch behoort deze bescheiden verhoging in het verder vlakke polderlandschap tot het Werelderfgoed. Ik kende het verhaal van het kleine eilandje dat meermalen door de golven verzwolgen is. Wie de moeite neemt uit de auto te stappen, rond te lopen en de geschiedenis van het eiland op de informatieborden te lezen, maar vooral het geringe hoogteverschil tussen de voormalige zeebodem en het huidige werelderfgoed goed tot zich door laat dringen, beseft pas hoe onzeker het leven van de mensen geweest moet zijn.

Toch waren de bewoners van Schokland enorm gehecht aan hun eiland, ook al bleef de zeespiegel in de loop der eeuwen stijgen en moesten de mensen zich terugtrekken op de drie terpen die het eiland rijk was: Emmeloord, Molenbuurt en Middenbuurt. Een enorme storm verwoeste in 1825 het eiland bijna en de overheid besloot in 1859 permanente bewoning op Schokland te verbieden. Geen van de families vertrok echter vrijwillig.

Het is een klein eiland geweest, maar eerlijk gezegd te groot om het met drie kinderen in een middag te belopen en te bekijken. We hebben een serieuze poging ondernomen, maar het moest natuurlijk wel leuk blijven. Het zuidelijke deel vanaf Middenbuurt hebben we voor de helft gezien, het noordelijke bijna tot de oude haven. In dat deel kom je langs een archeologisch interessant gebied. In de ijstijd lag de zeespiegel tientallen meters lager en stroomde er hier een rivier wiens bedding nog zichtbaar is in de bodem. Het landijs kwam in die tijd ongeveer tot Schokland. Toen het zich tienduizend jaar geleden langzaam terugtrok, scharrelden er al snel mensen rond.

Mede geïnspireerd door de geschiedenis van Schokland, die blijkbaar al teruggaat tot de ijstijden, besloot ik ’s avonds een fietstocht te maken over geheel andere restanten van het machtige ijs, namelijk de stuwwallen rond Steenwijk. Eerlijkheid gezegd is het een mooie intervaltraining die begint met de Havelterberg en wordt besloten door twee keer de helling naar de watertoren. Van hieruit is de Woldberg niet ver, maar ik besloot het vlakke land tussen Giethoorn en Steenwijk in te gaan. Regelmatig werd mij een blik gegund op de watertoren en de kerktoren van Steenwijk, bakens op de restanten wat eens de ijstijdrand was.

Scroll Up

Pin It on Pinterest