In de wolken

Een drukke dag. Umai doet voor de derde keer mee aan het mini Pompebled waterpolotoernooi in Sneek. Geen jubileum. Geeft niets, want vandaag vieren we het vijfentwintig jarig huwelijk van Fred en Frea. En dat is dus wel een jubileum.

Het weer is onstuimig. Keurig netjes voorspeld. Hoe komt het toch dat slecht weer zich veel beter laat voorspellen dan een mooie dag? Boven de laagvlaktes na Joure levert het overigens wel prachtige taferelen op. Wolken spurten als witte schuimkoppen over groen land en driftige meren en kunnen ieder moment verkleuren tot donker dreigende donderwolken. Prachtig.

In Sneek valt het weer mee. Jammer van die ene felle bui tijdens het opzetten van de tent. Gewoon stug doorwerken en gadegeslagen worden door tien paar ogen onder een partytent. Ach, wat kan mij het ook schelen.

En dan is het tijd voor de eerste wedstrijd van Umai’s team. De Reest 1 had op papier 6 spelers, maar dan blijkt een illusie. Zonder reserves het water in dus. Geeft niets, ze spelen fel, geconcentreerd en effectief: zes tegen nul. De tweede wedstrijd treffen ze een fellere en sterkere tegenstander, maar ook hier staan ‘de vijf’ hun mannetje. Het zijn ook allemaal mannen, op één dappere vrouw na: Umai. Die ook nog een doelpunt scoort. Zou ze net zo in de wolken zijn als haar trotse vader? Ik denk het wel.

Na de tweede, met identieke cijfers gewonnen, wedstrijd is het tijd om naar huis te gaan. Het jubileum wacht. Het afscheid voelt absoluut niet wiebelig. Hier voor mij staat een meid die het natuurlijk leuker had gevonden als ik langer was gebleven, die geen dames uit haar team mee op kamp heeft, maar toch stevig op eigen benen staand gedag zegt. Trots verlaat ik ’t Rak.

Later sms’t ze dat ze de derde wedstrijd hebben gelijkgespeeld en dat ze weer heeft gescoord. Had er graag bij willen zijn. Kan niet, want ik zit op een feestje. Maar dat is een ander verhaal.

Scroll Up

Pin It on Pinterest