‘Ja, maar deze is dunner’

Man loopt over een week of wat een computerwinkel binnen. Niet zomaar een winkel: nee, het is een winkel waar ze slechts spulletjes van een merk met het logo van een half afgekloven vrucht verkopen. Man is toe aan een nieuwe laptop en hij heeft ook best wat te besteden. Koopt al jaren hardware met afgekloven vruchtenlogo erop, dus hem maak je niet zo veel meer wijs.

Zelfverzekerd loopt hij naar het sober maar juist daarom fraai vormgegeven tafelblad met daarop de laptoppen die het vruchtenmerk momenteel in het trendy mandje heeft. Zijn koopgeile oogjes vallen direct op een wel héél erg dun exemplaar. Die moet ik hebben, schreeuwen de waarnemers van dit fraais, en zijn lichaam volgt vrijwel direct in een taal die een verkoper maar al te goed verstaat: ik wil dit, NU, kan me niet schelen hoeveel het kost, doe mij er maar een en wel DIRECT!

De verkoper dringt op subtiele wijze dit intieme moment tussen Man en machine binnen en vraagt net iets te gretig of hij kan helpen. De vraag wordt beantwoord met een grijns die ieder verkooppraatje bij voorbaat overbodig lijkt te maken. De verkoper ruikt de overwinning en zegt zelfverzekerd: `Hij is mooi hè, de MacBook Air?` Man knikt vertederd, wil het ding eigenlijk gewoon hebben, maar is een ervaren gebruiker en wil dit laten weten ook. In de hoofdstad ben je cool als je het vruchtenmerk gebruikt en übercool als je in de speciale vruchtenzaak ook nog die vragen weet te stellen die blijk geven van dit jarenlange vruchtgebruik.

Man zegt uiterst beheerst dat ie het inderdaad `best wel een mooi ding vindt`. Hij vraagt op de toon van een retorische vraag of er de nieuwste quadprocessor van Intel in zit. De verkoper moet dit helaas ontkennen, die heeft het vruchtenmerk vooralsnog gereserveerd voor de duurste desktopmodellen en de servers. `O, wat zit er dan wél in, vraagt Man een tikkeltje teleurgesteld.` Dat blijkt een 1,6 GHz of 1,8 GHz Intel Core 2 Duo te zijn. `Ja, maar een standaard MacBook heeft toch al een snellere processor aan boord`, vraagt Man ietwat verontwaardigd. `Klopt`, zegt de verkoper monter, `maar de Air is met het oog op laag energieverbruik ontworpen. Die processors die je noemt, vreten iets te veel stroom en passen daarom niet in dit concept. En ja, deze laptop is natuurlijk dunner dan alle andere`, aldus een triomfantelijke verkoper.

Man is niet overtuigd en kaatst de energiebal direct terug met de opmerking `dat het energieverbruik van en laptop toch niet zo`n belangrijk argument is omdat je op lange reizen gewoon een extra accu meeneemt. `Eh, de accu in de MacBook Air kan helemaal niet worden vervangen`, grimlacht de verkoper nu iets minder zeker van zijn zaak. `De Air is natuurlijk ontworpen met dunheid als leidraad en in dat concept past een dikke standaard accu simpelweg niet. Dat is overigens ook de reden dat er geen optische drive in zit.` De verliefdheid van Man op het nieuwste laptopje van het vruchtenmerk begint nu in rap tempo af te brokkelen. `Maar in een instapmodel MacBook zit al een cd-brander/dvd-speler en alle andere modellen hebben een superdrive die zowel cd`s als dvd`s brandt`, vraagt hij bijna smekend om een gunstig antwoord aan de verkoper. Deze aarzelt even, maar hervindt zichzelf weer met de opmerking `dat vormgeving, ruimtebesparing en energiebeheer zijn prijs kent. Het moest nu eenmaal de dunste laptop ter wereld worden.`

Man ruikt nu bloed en vraagt geïrriteerd wat de prijs van zijn inmiddels bijna ex-geliefde is. Dat blijkt een slordige bijna zeventienhonderd euro te zijn voor het instapmodel. `Maar een MacBook instapmodel kost nog geen elfhonderd euro en een MacBook Pro is slechts honderd euro duurder dan de Air`, antwoord Man inmiddels behoorlijk geïrriteerd. `Ik kan echt geen argument bedenken waarom ik dit ding zou kopen. Wat voor harde schijf zit er trouwens in deze Luchtballon, sorry Air?` De verkoper ziet zijn geheide verkoopbonus van de dag verdampen in een atmosfeer van onbegrip en weet nog net uit te brengen dat er een harde schijf van 80 gigabyte in zit die zich qua snelheid laat vergelijken met die in een iPod. Het schampere lachje van Man probeert de verkoper nog te pareren met de opmerking dat de MacBook Air ook kan worden voorzien van flashgeheugen. De ogen van Man flikkeren even op: flashgeheugen is snel en vreet minder stroom. Helaas wordt het laatste restje hoop door de verkoper zelf de bodem in geslagen met de opmerking dat er maximaal 64 gigabyte flashgeheugen in kan en dat de Air dan ruim achtentwintighonderd euro gaat kosten. `Het kost natuurlijk wat, maar de Air is dan nog lichter en hij is zoals gezegd dunner, dunner dan alle andere laptops die momenteel verkrijgbaar zijn.`

Man haakt definitief af: hij wil geen laptop met anorexia, geen opgevoerde iPod, maar een draagbare computer waar je thuis en onderweg wat aan hebt. Hij heeft helemaal geen zin meer in een superdun `fotomodel` dat er weliswaar mooi uitziet maar daardoor ook niet goed meer functioneert. Voor honderden euro`s minder dan de Air wandelt hij tevreden de winkel uit met een ordinaire en o zo schandalig dikke MacBook. Maar die `Dik Trom` doet tenminste wat van een moderne laptop mag worden verwacht. Dan maar iets minder trendy!

Scroll Up

Pin It on Pinterest