Kampen

Afgelopen zondag. Een tikkeltje naïef ga ik op weg naar het startpunt van de geplande fietsroute. De ogen zien zon, blauwe hemel tussen de wolken, en takken die nauwelijks bewegen. Dat is dus in Meppel. In de auto (…) op weg naar Zwolle blijkt de situatie iets anders te liggen. Buiig en heel veel wind. Heb ik weer…

De route langs de oevers van de IJssel blijft prachtig, weer of geen weer. Met de wind in de rug op weg naar Wijhe, het eerste keerpunt, constateer ik tevreden dat het gewoon waanzinnig mooi, oer-Hollands weer is. Enorme stapelwolken boven een rivierenlandschap, daar zijn veel mooie gedichten over geschreven. En terecht.

Aan de overkant van Wijhe begint het echte werk. Tegen de wind in op weg naar Kampen. Ik heb me voorgenomen er een rustige rit van te maken en daar houd ik me aan. Kies zelfs voor een stuk verhard maar asfaltloos wegdek vlak langs de IJssel. Schiet voor geen meter op, maar wat is het genieten. Hoe hoog zou het water hier soms staan? Meters hoog, schat ik in…

Na de IJsselbrug bij Zwolle blijkt op weg naar Zalk het echte werk pas echt te zijn begonnen. Dit is dus de ware tegenwind. Die net voor het veel besproken dorpje aanwakkert tot een storm. De eerste bui. Met rood wapperende beschermstof gaat de rit verder. Niets aan de hand. Genieten. Als de zon even later doorbreekt en de wolken weer wit kleuren, is alles weer goed. Helemaal goed.

Als ik in Kampen afsla richting de oever van de IJssel, glibber ik de bocht door op een kurkdroge weg. Lekke band. Heb ik weer. Alhoewel, het is de eerste keer in twee jaar dat ik onderweg lek rijd. En laat ik nu net geen pompje bij me hebben. Geen nood, ik ben in een stad en daar zijn ongetwijfeld fietspompen. De nieuwe binnenband, die ik wel bij me heb, ligt er na wat geworstel met die irritant strakke buitenband op. Net als ik me in beweging zet richting een huizenrij met deurbellen, flitst een wielrenner voorbij. ‘Heb je een fietspomp bij’, schreeuw ik hem snel in de rug. Die heeft hij. Gered. Blij slinger ik over het laatste stuk IJsseldijk terug naar Zwolle. Bij elkaar nog geen 65 kilometer. Het voelde als meer.

PS: Ter hoogte van Zalk nog een pontje ontdekt. Dat ga ik zeker een keer gebruiken. Ben namelijk gek op pontjes.

Scroll Up

Pin It on Pinterest