Klein Oever fraai belicht

Toen mijn lief na achten constateerde dat ze haar tas met portemonnee op het werk had laten liggen, had ik een perfect ‘excuus’ voor een avondrit op de racefiets. De tas lag op dat moment in Dedemsvaart, ergens tussen de vijfentwintig en dertig kilometer verwijderd van de thuisbasis.

Iets voor half negen trapte ik de schoenen vast op de trapper. Buienradar had ik al geraadpleegd. Geen zorgen, zei het smetteloos groene landkaartje onder me. Mooi. Onderweg brak de zon zelfs door en liet zich zowaar nog in mijn rug voelen ook. De wind kwam uit dezelfde richting. Dubbel plezier.

Met exact dertig kilometer op de teller, zette ik de fiets tegen de muur. Zonder dralen bond ik de trapschoenen weer om de pedaaltjes voor de terugweg. De zon bleef in beeld en hoe. De kleine dertig kilometer terug zag ik hoe de ondergaande zon de wolken achtereenvolgens dieprood, fel oranje, onwerkelijk paars en ten slotte zacht rood en oranje kleurde. Vocht in de lucht levert vaak dit soort vuurwerk op. Is regen toch nog ergens goed voor.

Ik had haast, want tegen half elf is het wel zo’n beetje donker. Bleef dus stug door fietsen, maar toen ik deze fraai belichte wolken bij Klein Oever zag, moest de fiets even tegen een boom. Precies om half elf waren tas en racer weer thuis. De een onverschillig, de ander moe maar voldaan.

Scroll Up

Pin It on Pinterest