Klimmen door sprookjesbos Doorwerth

GO!

Op de stuwwal bij Doorwerth liggen de hoogtemeters voor het oprapen. Al dat klimmen en dalen is heel hard werken, maar met een beetje oog voor de natuur en de historie om je heen is het vooral keihard genieten in dit stokoude bos.

De maand juni is voor driekwart op en ik 'moet' nog een heleboel klimkilometers maken om zo'n pseudo-uitdagingen van Strava te volbrengen. Alhoewel 2500 hoogtemeters in één maand hardlopen in Nederland eigenlijk best wel een uitdaging blijkt te zijn. Zeker voor iemand die niet in Zuid-Limburg woont. Op de stuwwalletjes en andere rimpels in de buurt zijn alle varianten wel uitgevoerd. Lekker om te trainen voor de marathon op de Ventoux, maar qua hoogtemeters schiet het toch niet echt op. Gelukkig ligt de stuwwal bij Doorwerth al sinds de ijstijd klaar voor hardlopers met een missie.

Gisteravond is een route van zo'n 15 kilometer en ruim 400 hoogtemeters uitgezet, met vrijwel geen dubbel gelopen stukken bospad. In Doorwerth neem ik afscheid van Lidia en de mannen. Zij gaan het klompenpad wandelen, een route die hen door de bossen en over de hellingen van de stuwwal voert, door de straten met Engelse cottages van Heveadorp loopt, afdaalt naar de uiterwaarden van de Nederrijn en uitkomt bij Kasteel Doorwerth. Ze hebben er zin in.

Holleweg Doorwerth

Als Strava opstart, ligt de route als een wild kronkelend blauw lint voor me. Ik durf het niet aan om uit het hoofd op pad te gaan en zet me met de iPhone in de hand in beweging. Al vrij snel blijkt het behoorlijk lastig, bijna onmogelijk soms, om het blauwe lint te volgen. Als ik tot drie keer toe moet terugkeren op een kruispunt waar vijf bospaden samenkomen, raak ik geïrriteerd. Er zit niet anders op dan routeloos verder te gaan. Het blijkt de beste oplossing. Nu pas geniet ik met volle teugen van de omgeving. De bossen bij Doorwerth zijn een natuurlijk bouwwerk van heuveltjes en dalen, doorsneden door bospaden en een enkel verhard fietspad. De bomen zijn hoog en oud. En dan dat licht! De zon weet niet zo goed door te dringen tot het oerbos en dat levert een prachtig gedempte groene kleur op. Ik loop hard door een sprookje.

Italiaanse weg Doorwerth

Na een kilometer of twee bereik ik de poort van Landgoed Duno. Onder de poort door rijst aan de rechterkant een lange rij enorme bomen op. Ik weet niet waarom, maar het roept bij me de associatie op van de film 'The Shining'. De route gaat verder op de gok. Speurend naar nieuwe mogelijkheden om te klimmen, is na zeven kilometer een wielerklassieker aan de beurt: de Italiaanse weg. Deze klinkerweg was ooit de bevoorradingsroute voor Kasteel Doorwerth. Die functie is lang gelden verloren gegaan, maar wielrenners weten deze trainingsmogelijkheid met haarspeldbocht vaak genoeg te vinden. Ook voor hardlopers is het een mooie oefening. Boven aangekomen besluit ik het klinkerweggetje daarom nog een keer te beklimmen.

Iets westelijker ligt nog een bekende voor wielrenners te wachten. De Holleweg buigt zich in één ferme streep over de heuvelrug heen. Een pittig steil begin, dat langzaam maar zeker afvlakt. Wie hier te snel van start gaat, moet het letterlijk bezuren. Daar trap ik natuurlijk niet in, maar desondanks ben ik blij boven aan te komen. Geen wielrenner tegengekomen overigens, wel wandelaars met honden. Ik keer om en daal door de smalle, zachtgroen verlichte tunnel af naar het licht. Van daaruit is het nog een stevige lus door het westelijke gedeelte van de bossen van Doorwerth en dan zit deze klimtrail erop. De geïmproviseerde route blijkt een stuk langer te zijn geworden dan gepland. Bijna een halve marathon genieten. Moe en voldaan zet ik de auto in beweging naar Kasteel Doorwerth. Ik ben erg benieuwd naar de ervaringen van Lidia en de mannen.

Zin een stevige trail?