Klimtouw

Na het ophalen van de jongens wilde ik nog wat langer genieten van het heerlijke weer van gisteren. De fiets ging daarom niet rechtstreeks en zo snel mogelijk over asfalt naar huis, maar hobbelde in vakantietempo door het parkje tussen de flats aan bakboord en de diverse scholen aan de Gerard Doustraat aan de andere kant.

Toen we met z’n drietjes kletsend ter hoogte van de peuterspeelzaal De Kleine Handjes waren aangekomen, reageerden de mannen enthousiast. Daar staat namelijk een klimrek van touw. De blauwe touwen, bijeengehouden door zilver glanzende metalen klemmen en een opvallend geel frame, worden ongetwijfeld nog steeds veelvuldig beklommen. Toch staat het geheel er een beetje verloren bij. Misschien komt dit door het gras dat net iets te nadrukkelijk aan de voeten van het frame kriebelt, maar dat kan ook aan mij liggen.

De jongens kon het gisteren allemaal weinig schelen. Ik genoot van Josse die vol bravoure aan zijn broer en papa liet zien wat hij allemaal al niet durfde. Nog niet zo lang gelden was ie niet zo vlot met dit soort dingen. Trotse Josse, trotse vader en een tikkeltje jaloerse Tamas. Die stapte echter ook over de schaduw van zijn onzekerheden heen en zat een aantal minuten later toch nog hoog bovenin. Hij genoot ervan. Ik ook.

Scroll Up

Pin It on Pinterest